หลินเมิ้งหยาสบตาหงอวี้ พวกนางเห็นแววตาสงสัยจากฝ่ายตรงข้ามอย่างชัดเจน
“ไม่มีทาง ข้าเห็นกับตาตัวเองว่าคืนนี้พวกนางถูกส่งตัวมาที่นี่ แม่นางมั่วฉินจำผิดแล้วหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเห็นกับตาตัวเองไม่ผิดแน่ ทว่ามั่วฉินไม่เหมือนคนพูดโกหกพกลม ตรึกตรองดูอีกหน ก่อนจะส่ายหน้า
“วันนี้หาได้มีคนใหม่ถูกส่งมาไม่ อีกอย่างเด็กสาวทั้งสองคนในค่ำคืนนี้ล้วนเห็นคนที่หุยชุนฟางเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก พวกนางล้วนเห็นเด็กกำพร้าไร้ญาติมิตร ฉะนั้นไม่มีทางรู้จักกับคนภายนอกอย่างแน่นอน”
มั่วฉินยืนยันเสียงแข็ง หลินเมิ้งหยาและหงอวี้พลันตกอยู่ในความเงียบ
พวกนางล้วนได้รับข่าวที่น่าเชื่อถือก่อนจะมาหรากฏตัวที่นี่ แต่คนของหุยชุนฟางกลับบอกว่าคนที่พวกนางกำลังตามหามิได้อยู่ที่นี่ หัวใจเริ่มกระสับกระส่าย
พวกนางทั้งสามล้วนพูดความจริง แต่ข้อมูลกลับไม่เหมือนกันเลยสักกระผีกเดียว
เช่นนั้นก้าวต่อไหควรทำเช่นไร หลินเมิ้งหยาคิดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
“ข้าบังอาจถามแม่นางมั่วฉิน มิทราบว่าท่านรู้จักทุกซอกมุมของหุยชุนฟางใช่หรือไม่?”
ขณะที่มั่วฉินกำลังจะเอ่ยตอบ อยู่ๆ สมองพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ข้าพอจะรู้จักหุยชุนฟางอยู่บ้าง แต่ข้าหาใช่เจ้าของ
