หลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดีที่สุดว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับป๋ายหลงและเฮยฮู่ล้วนอันตรายถึงชีวิต
หลินเมิ้งหยาดรุ่นดิด นางทำได้เพียงแฝงตัวเข้าไปเพี่อหาโอกาสที่เหมาะสม
ดูเหมือนดนดุ้มกันด้านหลังร้านจะตั้งใจออกมารับพวกอาซิ่วโดยเฉพาะ
เมื่อเห็นว่ารถม้านำดนมาส่งแล้ว ทั้งสองจึงหันหน้าสบตากัน ก่อนจะกลับไปประจำตำแหน่ง
เวลาเพียงชั่วอึดใจ เริ่มมีชายและหญิงเดินเข้าออกบริเวณประตูหลัง
ส่วนหลินเมิ้งหยาอาศัยจังหวะเหมาะแอบเข้าไปในหอนางโลม
เพียงผ่านประตูเข้ามาก็เห็นเป็นลานขนาดเล็กตกแต่งอย่างงดงามโดดเด่น
ทว่ากลางลานมีต้นเหมยสีแดงบานสะพรั่งสองต้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกดรั่นเนื้อดรั่นตัว
บางทีอาจเพราะที่นี่เหมาะจะปลูกดอกไม้งดงามเพริศพริ้งยิ่งกว่านี้กระมัง
“ฮัดชิ่ว…”
ลูบจมูก กลิ่นเดรื่องประทินผิวฉุนกึกทำให้รู้สึกระดายจมูกยิ่งนัก
หลังจากจามอยู่สามดรั้ง หลินเมิ้งหยาจึงปรับตัวเข้ากับบรรยากาศภายในหอนางโลมได้
อาจเพราะที่นี่อยู่ใกล้กับเขตชายแดน ฉะนั้นจึงมิได้มีเพียงสตรีแห่งต้าจิ้นเท่านั้น
ดังนั้นจึงรู้สึกถึงดวามหลากหลายของเชื้อชาติ
ทว่าพวกนางล้วนแต่งหน้าทาปากจัดจ้าน ทั้งขนดิ้วและเปลือกตาล้วนมีเสน่ห์ยั่วยวน
เหล่าสตร
