ศาจร้ายเช่นนางขุ่นเคือง
“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงองค์ชาย เจ้าไม่กลัวความอับอายจะกลายเป็นความโกรธอย่างนั้นหรือ?”
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่ชิวอวี้กลับกำลังนึกสนุกอยู่บนความทุกข์ของหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยาปรายตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองชายชุดดำซึ่งกำลังควบม้าอยู่ด้านนอก
ใครบอกให้เขาแกล้งนางก่อนกันเล่า ตอนนี้หรือ? ฮึ สมน้ำหน้า!
“เช่นนั้นเขาก็ต้องโทษตัวเองแล้ว เป็นท่านอ๋องดีๆ ไม่ชอบ ริอ่านจะเป็นพี่ชายของข้า จริงสิ เจ้าเองก็ต้องร่วมมือกับข้า พวกเราจะเผาเขาให้ตายในการเดินทางคราวนี้เลย!”
ตอนนี้หลินเมิ้งหยากำลังสนุกสนานเบิกบานใจ
การเดินทางคราวนี้น่าเบื่อเกินไป เช่นนั้นมาหาอะไรสนุกๆ ทำไม่ดีกว่าหรือ?
“ข้า? ไม่เอาด้วยหรอก ข้าเป็นเพียงหมอหลวงตัวเล็กๆ ข้าจะเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกเจ้าได้อย่างไร พวกเราไปทั้งแบบนี้ แล้วเรื่องอาซิ่วเล่า? เจ้าไม่สนใจแล้วหรือ?”
ในที่สุดก็กลับเข้าเรื่องสำคัญ สีหน้าของหลินเมิ้งหยาจริงจังกว่าเดิมมาก
กัดน่องไก่ในมือ อันที่จริงนางเองก็ยังไม่สบายใจเรื่องอาซิ่ว
แต่อาซิ่วยืนกรานว่าจะทำเพื่อท่านยายตาบอดคนนั้น
นางเองก็มิอาจละทิ้งหน้าที่ของตัวเองได้ แต่ลางสังหรณ์ของนางกำลังร้องบอกว่
