“ไอ้พวกคนชั่ว! นี่พวกเขาถึงขนาดทำการค้ามนุษย์อย่างนั้นหรือ”
ทันทีที่ขาของอาซิ่วมีแรง นางก็รีบวิ่งไปที่ข้างโลงศพทันที ก่อนจะก้มลงดูใบหน้าของแต่ละคน
สุดท้ายนางก็ส่ายหน้าอย่างหมดหวัง ก่อนจะอธิบายให้พวกหลินเมิ้งหยาฟัง
“ข้าขอสารภาพตามความจริง ข้าเป็นคนเมืองเลี่ยหยุนตี้ ท่านลุงของข้าทำการค้าขายยาสมุนไพร ข้าออกเดินทางมากับท่านลุงเพื่อเที่ยวเล่น เมื่อหลายวันก่อนผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ข้าพบท่านยายตาบอดท่านหนึ่งเข้า นางได้ยินมาว่าพวกข้าเป็นขบวนการค้าจากแดนไกล ดังนั้นจึงฝากเสื้อผ้าหลายชุดไปให้ลูกชายของนาง นางเล่าว่าลูกชายของนางเองก็ใช้ชีวิตอยู่ในขบวนการค้าเช่นเดียวกัน ต่อมาข้าถามท่านยายว่าลูกชายของนางอยู่ในขบวนการค้าขบวนใด แต่ท่านยายกลับไม่รู้ นางรู้เพียงว่าลูกชายของนางได้รับเงินเดือนละสองตำลึง เพียงข้าได้ยินก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ต่อมาข้าเข้าไปสอบถามคนในหมู่บ้านจึงเดาว่าพวกที่มาประกาศหาคนทำงานคงเป็นพวกป๋ายหลงและเฮ่ยฮู่ ข้าเข้าไปสอบถามด้วยความหวังดี แต่ใครจะรู้ว่าคนคนนั้นจะลวนลามข้า ข้าโมโหมาจึงต่อยตีกับพวกเขา สุดท้ายก็มาอยู่ที่นี่”
อาซิ่วเล่าออกมา หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้จึงเข้าใจท
