ถึงเพียงนี้ แต่หากซูเฉินไม่เอ่ย นางก็จะไม่คะยั้นคะยอ
ในฐานะอาจารย์ นางจะทำในสิ่งที่พึงทำ ปกป้องเขาให้ถึงที่สุด ไม่ให้เขาได้รับอันตรายใด ๆ
“ขอรับ ท่านอาจารย์ ข้าจะจำใส่ใจ”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
เขารู้ดีถึงนิสัยของลั่วเสวียน
ภายในนางแสนจะห่วงใย ทว่าภายนอกกลับแข็งกร้าว
“ในระหว่างที่ข้ายังปิดด่านอยู่ ข้าอยากชี้แนะการบ่มเพาะให้เจ้าเสียหน่อย”
ลั่วเสวียนกลอกตา กล่าวพลางยิ้ม
“ท่านอาจารย์จะประลองกับข้า?”
ซูเฉินชะงักเล็กน้อย
“ประลองกับเจ้า? เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไร แค่เจ้าอัดจักรพรรดิยุทธ์คนหนึ่งได้ คิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่างแล้วหรือ? วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า บนฟ้ามีฟ้าเสมอ บนคนยังมีคนที่เก่งกว่า!”
ลั่วเสวียนถลึงตาใส่
จากนั้น นางก็พาซูเฉินออกจากเรือนไม้ไผ่ มุ่งตรงไปยังยอดเขาลั่วเซิน
ยอดเขาลั่วเซิน สายหมอกลอยอ้อยอิ่ง ลมภูเขาพัดผ่าน บรรยากาศดุจแดนสวรรค์
ซูเฉินกับลั่วเสวียนลอยตัวอยู่กลางอากาศ ประจันหน้ากัน
“อย่าออมมือ เจ้าเด็กน้อย! ใช้พลังทั้งหมดเข้ามาโจมตีข้า!”
ลั่วเสวียนเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ขอรับ! แต่ท่านอาจารย์ต้องระวังนะ!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
เฮือก!
สายตาเขาคมกริบดุจมีด เลือดลมพลุ่งพล่าน ท่ามกลางเสียงคำรามของมังก
