เถียนมามาเป็นคนเก่าแก่ของสกุลหลิน เวลาเพียงแค่ช่วงบ่ายนางก็ทำความรู้จักกับผอจื่อในจวนอ๋องเกือบทั้งหมด
เถียนมามาแตกต่างจากป๋ายจีและป๋ายซ่าว เหตุเพราะเพียงมองปราดเดียวนางก็ล่วงรู้อุปนิสัยใจคอของอีกฝ่ายได้ในทันที
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เถียนมามาสามารถจำชื่อและใบหน้าของคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด
เหตุเพราะแต่ไหนแต่ไรมาตำหนักของหลินเมิ้งหยาไม่มีพิธีรีตองมากนัก ฉะนั้นนอกจากพวกผอจื่อ สาวใช้ของนางล้วนสามารถนั่งรับประทานอาหารร่วมกันได้
บางครั้งเสี่ยวป๋ายและเสือน้อยซึ่งเติบโตขึ้นมากจนคนนอกรู้สึกหวาดกลัว มักจะแสดงท่าทางน่าสงสารพร้อมทั้งทำท่าความน่ารักน่าชังข้างกายหลินเมิ้งหยา
ทว่าวันนี้เถียนมามากลับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นขณะมองคนในตำหนักที่กำลังรับประทานอาหารร่วมกัน
“มามา ข้ารู้สึกว่าท่านกำลังไม่พอใจ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีฐานะสูงส่ง แต่นางมิเคยแบ่งชนชั้นวรรณะของทุกคนแต่อย่างใด
เมื่อหลินเมิ้งหยาเอ่ยเช่นนี้ เหล่าสาวใช้ต่างหยุดกินอาหาร
“คุณหนู ข้ารู้ว่าท่านเอ็นดูสาวใช้ของตนเอง เมื่อก่อนฮูหยินเองก็ปฏิบัติต่อพวกเราเช่นนี้ แต่ท่านเป็นถึงพระชายา หากต่อไปไท่จื่อขึ้นครองบังลังก์ ท่านก็จะกลายเป็น
