ลักคืออะไรนั้น คาดว่านางต้องพิจารณาดูอีกที
“น้องสาว คราวนี้ข้าคงต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าจริงๆ แล้ว ข้ายอม…ยอมเป็นเพียงสาวใช้ของท่านแม่ทัพ ข้าไม่อยากไปเป็นสนมแห่งหลินเทียน เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่?”
หยดน้ำตารินไหลจากใบหน้าของซ่างกวนฮุ่ย ท่าทางของนางน่าสงสารจับใจ
หลินเมิ้งหยารู้ว่าซ่างกวนฮุ่ยชอบพี่ชายของตนจริงๆ มิเช่นนั้นนางเองก็คงไม่ช่วยเหลือซ่างกวนฮุ่ยด้วยความจริงใจเช่นนี้
“ข้าคิดว่าเรื่องการแต่งงานคงมิอาจถูกจัดขึ้นได้ในทันที สิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือพระอาการประชวรของฮ่องเต้ หากคิดจะส่งท่านไปแต่งงาน เช่นนั้นจะต้องได้รับความเห็นชอบจากฮ่องเต้ก่อน ฉะนั้นท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย พยายามเข้าหาพวกฮองเฮาและอย่าเผยพิรุธใดๆ ข้าจะช่วยท่านมิให้ต้องไปแต่งงานเอง”
หลังจากได้รับคำสัญญาจากหลินเมิ้งหยา ซ่างกวนฮุ่ยจึงแย้มยิ้มขึ้น
แม้จะยังกังวลอยู่เล็กน้อย แต่นางกลับรู้สึกว่าขอเพียงมีหลินเมิ้งหยาอยู่ เช่นนั้นนางจะปลอดภัย
“ได้ ข้าต้องขอบใจเจ้ามาก นี่คือของขวัญที่ข้าต้องการมอบให้ท่านแม่ทัพ เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนให้เขาเถิด อย่า…อย่าบอกว่าข้าเป็นคนให้”
ขณะพูด นางหยิบห่อผ้าออกมาจากแขนเสื้อ เห็นได้ชัดว่านางใส่ใจเป็นอย่างยิ่ง เหตุเพราะของชิ้นนั้นถูกห่อเอาไว้ด้วยผ้าหลายผืน
นางมีสีหน้าเขินอายขณะวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
