หลงเทียนอวี้ยืนชิดกำแพง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
แม้แสงสว่างจะน้อยนิด แต่เขากลับมองเห็นกระจกมากมายในตำหนักหลิวซิน
ตำแหน่งของกระจกหาได้หันไปหาคนไม่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมิใช่ทิศทางสำหรับปัดเป่าความชั่วร้าย
ตกลงมีไว้เพื่ออะไรกัน?
ขณะเดียวกัน มุมปากของหลินเมิ้งหยาพลันหยักยกขึ้น
“ในเมื่อท่านอ๋องเสด็จมาแล้ว เช่นนั้นก็เผยตนออกมาเถิดเพคะ เหตุใดต้องหลบซ่อนอยู่หลังกำแพงด้วยเล่า?”
เสียงของหลินเมิ้งหยาทำให้หลงเทียนอวี้ประหลาดใจ
อันที่จริงก็น่าขำ ทุกครั้งที่มายังตำหนักหลิวซิน เขาชินกับการแอบตัวอยู่หลังกำแพงก่อนเสมอ
คิดไม่ถึงเลยว่าคราวนี้จะถูกจับได้ ขณะเดียวกัน หลงเทียนอวี้รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ร่างสูงในชุดดำพลันปราฏต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
ใบหน้าหล่อเหลาเจือไว้ซึ่งความสงสัย
“ประหลาดใจหรือเพคะ? อยากรู้ว่าหม่อมฉันกำลังทำอะไรอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาชิงเอ่ยถามเขา
จากนั้นนิ้วมือเรียวยาวพลันชี้ไปทางกระจก ก่อนจะอธิบายเสียงแผ่ว
“หม่อมฉันมองเห็นจากตรงนี้ แม้ทัศนวิสัยของตำหนักหลิวซินจะไม่เลว แต่ก็ยังมีมุมอับอยู่ แต่หากทำเช่นนี้ หม่อมฉันก็จะสามารถมองเห็นทุกส่วนของตำหนักหลิวซินได้เพคะ”
หลงเทียนอวี้เข้าใจสิ่งที่นางกำลังสื่อ เขากวาดสายตามองไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ก่อนจะพบว่าตำหนักหลิวซินเปลี่ยนแปลงไปมาก
แม้แต่ห้องของผอจื่อก็ถูกป๋ายซ่าวจัดการใหม่ทั้งหมด
ตอนนี้เป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ไม่รู้ว่ามีไว้เพื่อสิ่งใด
“หลังจ
