ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจ
