ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เ
