ุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่
