“ข้าหาใช่คนที่ต้องรีบร้อน สักวันหนึ่งพวกเขาจะเป็นฝ่ายมาขอร้องข้าเอง”
หลินเมิ้งหยามองออก คนเหล่านี้เพียงแค่ต้องการสร้างปัญหาให้นาง
แต่น่าเสียดายที่นางหาใช่คนอ่อนแอ ไม่ช้าก็เร็วคนเหล่านี้จะได้รู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่โง่เขลาเพียงไหน
“เจ้าค่ะ แต่นายหญิงเจ้าคะ เหตุใดคนเหล่านี้จึงไร้มารยาทเหลือเกิน? ข้าว่าพวกเขายังเทียบไม่ได้กับพวกบ่าวที่ใช้แรงงานในจวนของพวกเราเลยเจ้าค่ะ ไม่มีคนไหนเห็นนายหญิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย”
เพียงพูดถึง อารมณ์ของป๋ายซูก็ยิ่งพลุ่งพล่าน เมื่อก่อนไม่ว่าใครที่ได้เห็นพระชายาก็ต่างเคารพนับถือ แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในวังหลวง ยังไม่ทันไรก็ถูกกลั่นแกล้งนับครั้งไม่ถ้วน
แม้นายหญิงจะใจดี แต่นางมิใช่คนเช่นนั้น
“วังหลวงก็มักจะเป็นแบบนี้นั่นแหละ ด้านนอกนั่น ข้าเป็นพระชายาผู้มีฐานะสูงส่ง แต่ภายในวังหลวงแห่งนี้ คนที่เข้ามาหาเรื่องเป็นถึงเจี๋ยอวี้ ฉงหรง ดังนั้นเรื่องราวจึงไม่มีทางเป็นเหมือนก่อน เรื่องในวันนี้ช่างมันเถิด แต่อย่าวู่วามอีกเป็นอันขาด ข้ารู้ว่าเจ้าทำไปเพราะต้องการปกป้องข้า แต่พวกขุนนางในวังหลวงล้วนเป็นเสือซ่อนเล็บ พวกเรามิอาจรู้หรอกว่าวันพรุ่งนี้จะต้องเจอเข้ากับใครบ้าง”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาเตรียมใจแล้วว่าสักวันจะต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
แต่เมื่อต้องมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยครั้งเข้า โทสะจึงปะทุขึ้นมา
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะฮ่องเต้ประชวรหนัก อำนาจในวังตกอยู่ในมื
