นหมดก่อน นางจึงจะ…ลอบตรวจสอบได้
ส่วนเรื่องพิษของรากต้นโต่วเทียน นางจะต้องหาวิธีรักษาให้ได้ แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจแหวกหญ้าให้งูตื่น ดูเหมือนนางจะต้องลงมือลงแรงเป็นชาวสวนดูสักครั้ง
หลังจากตรวจสอบกากยาเสร็จสิ้น หลินเมิ้งหยาก็แสร้งทำการศึกษาตลอดทั้งวัน ระบบเซินหนงเริ่มทำงานอีกครั้ง คราวนี้มันทำการวิเคราะห์จำแนกปริมาณยา
แม้จะยังรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับศีลธรรมของหมอหลวงในสำนักหมอหลวงแห่งนี้ แต่หากลองเปรียบเทียบความสามารถดู พวกเขามีความสามารถมากกว่านางหนึ่งเท่าตัว ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดท่านอาจารย์จึงคัดค้านมิยอมให้นางเข้าวังหลวง
หากนางไม่มีระบบเซินหนงแล้วล่ะก็ เกรงว่านางจะรบรากับพวก NPC เหล่านี้ไม่ได้อย่างแน่นอน
“ป๋ายซู วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเรากลับกันเถิด”
เมื่อได้เห็นท่าทางลับๆ ล่อๆของนายหญิง ป๋ายซูเข้าใจได้ในทันทีว่าที่นี่หาใช่สถานที่สำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลลับไม่
ผงกศีรษะลง ก่อนจะเดินตามหลินเมิ้งหยาออกจากประตูใหญ่ของสำนักหมอหลวง
ในที่สุดเหล่าหมอหลวงที่ตกอยู่ในอาการหวาดผวาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพียงได้เห็นใต้เท้าชุ่ยซึ่งยังคงสลบไม่ฟื้น พวกเขาก็รู้สึกหวาดกลัวจนมิเป็นอันทำอะไร
บางทีอาจเพราะเจอสิ่งที่ตนเองค้นหาแล้ว ดังนั้นใบหน้าจึงสดใสมากขึ้น หลินเมิ้งหยากินอาหารเข้าไปหลายอย่างและข้าวอีกสองถ้วย
ขนาดป๋ายซูยังมองดูนายหญิงของตนด้วยความตกตะลึง หลินเมิ้งหยาในเวลานี้มิต่างอันใดจากผู้ล
