ทียนอวี้มิได้รับความเอ็นดูจากฮองเฮา ดังนั้นพวกเขาจึงปฏิบัติต่อนางด้วยท่าทางเฉยเมย
โชคดีที่แต่ไหนแต่ไรมาหลินเมิ้งหยาเป็นคนที่มีความสุขได้ด้วยตัวเอง แม้นางจะนั่งนิ่งอยู่เงียบๆ แต่กลับตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน
ไม่นานก็มีคนเข้ามานั่งประจำที่มากขึ้น
ขณะที่กำลังรู้สึกเบื่อ นางรู้สึกว่าขาของตนถูกเตะเบาๆ
เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเห็นเป็นซ่างกวนฮุ่ย หัวใจเต้นระรัว ซ่างกวนฮุ่ยเป็นหญิงสาวฉลาดเฉลียว
แสร้งก้มหน้าลง ก่อนเห็นกระดาษม้วนเล็กๆ แผ่นหนึ่ง
หรือซ่างกวนฮุ่ยต้องการส่งข่าวให้นาง?
“ไอหยา แย่จริงๆ”
หลินเมิ้งหยายกมือปัดแก้วเหล้า สาวใช้ทั้งสี่รีบเข้ามาล้อมตัวนางไว้
ราวกับเข้าใจความหมายของเจ้านาย พวกนางรีบเข้ามายืนบดบังสายตาของทุกคนเอาไว้
รีบเก็บกระดาษเข้าไปในวงแขน หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเป็นเชิงขอโทษ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับหญิงรับใช้ข้างๆ
“ท่านน้าคนนั้น บังเอิญข้าทำเหล้าหกจนรองเท้าเปียก ไม่ทราบว่ามีที่ใดที่ข้าพอจะพักผ่อนได้บ้างหรือไม่?”
ดึงดูดความสนใจผู้อื่นเล็กน้อย หลินเมิ้งหยาแสร้งทำท่าประหม่า ถึงอย่างไรความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ก็สามารถเห็นได้บ่อยครั้ง
นางในคนนั้นรีบถวายคำนับ ก่อนจะเอ่ย
“ชายาอวี้อย่าได้เกรงใจเลยเพคะ ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล เมื่อเดินผ่านระเบียงทางประตูหลังไปจะพบห้องพักมากมาย ห้องพักเหล่านั้นฮองเฮาเตรียมเอาไว้ให้แขกพักผ่อน เชิญท่านไปที่นั่นเพื่อพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย”
สาวใช้ทั้งสี่ประคองน
