การทำลายข้า! เจ้ากลัวว่าหากข้าอยู่ที่จวนอวี้ต่อไป ท่านพี่อ๋องอวี้จะไม่กลายเป็นของเจ้าง่ายๆ ทั้งหมดเป็นฝีมือของเจ้า!”
ใบหน้าของเจียงหรูฉินบิดเบี้ยว นิ้วเรียวยาวชี้มาทางหลินเมิ้งหยาด้วยความโกรธเกรี้ยว
ตอนนี้ชื่อเสียงของนางถูกทำลายจนป่นปี้ อย่าว่าแต่ท่านป้าเลย แม้แต่ท่านพ่อเองก็มิอาจปกป้องนางได้
ดังนั้นนางจึงคิดจะเอาชีวิตของหลินเมิ้งหยา
“พอแล้ว เจ้าจะโวยวายไปจนถึงเมื่อไหร่”
“เพล้ง” เสียงดังขึ้น แก้วชาในมือพระสนมเต๋อเฟยร่วงแตกลงเป็นเสี่ยงๆ
เจียงหรูฉินมองป้าของตนเองด้วยความตื่นตระหนก ไม่ นางจะถูกตัดสินโทษเช่นนี้ไม่ได้ นางยังไม่มีอนาคตอันแสนสดใส นางจะถูกทำลายเช่นนี้ไม่ได้
“ท่านป้า ฉินเอ๋อร์เป็นหลานสาวของท่าน หากข้าถูกทำลาย เช่นนั้นท่านมิสงสารข้าหรือ? ผู้หญิงคนนี้ต่างหาก นางเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด ขอเพียงท่านจับตัวนางไปสอบสวน นางจะต้องพูดความจริงอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นฉินเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์”
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ เจียงหรูฉินเอ๋ย ความน่าเวทนาที่สุดในชีวิตของนางหาใช่การต้องประมือกับหลินเมิ้งหยาคนนี้ แต่หากเป็นความโง่เขลาที่ยากจะมียารักษาของนางต่างหาก
ต่อให้ตอนนี้มีคนออกมาอธิบายเรื่องนี้แล้วอย่างไรเล่า คนภายนอกล้วนคิดว่าคนผู้นั้นคงออกมาเพียงเพื่อปกป้องชื่อเสียงของเจียงหรูฉินแต่เพียงเท่านั้น
เช่นนั้นข่าวลือของนางก็จะยิ่งแย่กว่าเดิม สู้ปล่อยให้นางกลายเป็นหญิงหยำฉ่า
