“ถู่หยวน เจ้าหมกมุ่นกับเงินทองเกินไปหรือไม่?”
สุ่ยหว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างไม่พอใจ
“ใช่แล้ว! ศิษย์น้องน่ะเป็นถึงบุคคลสำคัญเช่นนี้ เป็นถึงปรมาจารย์โอสถเชียวนะ จะให้ไปค้าขายกับเจ้ามันจะไม่เสียศักดิ์ศรีไปหน่อยหรือ?”
คิงคงก็จ้องเขาเขม็ง
“ข้าทำเพื่อศิษย์น้องต่างหากเล่า!”
ถู่หยวนกล่าวอย่างจนใจ
“ศิษย์น้องเจ้ายังไม่รู้! แม้เจ้าจะเข้าสู่นิกายเทียนเต๋าแล้ว แต่ยังไม่รู้สภาพความเป็นจริงของนิกายเทียนเต๋าเรา! นอกจากหลักธรรมแล้ว อีกเหตุผลใหญ่ที่เรามีศิษย์น้อย ก็เพราะ… ยากจน! พวกเราจำนวนมากต้องพึ่งพาตนเอง!”
ถู่หยวนถอนหายใจเบา ๆ
คิงคงกับสุ่ยหว่านเอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แต่ชัดเจนว่าเห็นด้วยกับถู่หยวน
“ดังนั้น ศิษย์นิกายเทียนเต๋าส่วนใหญ่ล้วนต้องพึ่งพาตนเอง! โดยเฉพาะเมื่อเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์ หากต้องการทะลวงขอบเขต ต้องใช้ศิลาวิญญาณในปริมาณมหาศาล!
พวกเราจึงมักออกไปทำภารกิจ หรือแสวงหาโชควาสนาเพื่อสนับสนุนการบ่มเพาะของตนเอง! ศิษย์น้องเป็นถึงปรมาจารย์โอสถ ในดินแดนป่าตะวันออกนั้นมีปรมาจารย์โอสถอยู่น้อยมาก เป็นที่ต้องการอย่างสูง!
กิจการที่ข้าพูดถึงกับศิษย์น้องไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เป็นกิจการใหญ่! เจ้ารู้หรือไม่ เมืองเทียนไห่มีทั้งราชายุท
