ร? อย่าลืมว่าเจ้าเป็นถึงพระชายา เจ้าหาใช่คุณหนูสกุลหลินอีกต่อไปแล้ว”
หลงชิงหานขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเอาไว้ แม้ผู้หญิงคนนี้จะเป็นเพียงก้อนหินขวางหูขวางตาในสายตาของพวกเขา แต่ถึงกระนั้นนางก็เปรียบเสมือนอัญมณีที่ยังมิถูกเจียระไน
สกุลหลินและความสามารถทางด้านยาพิษล้วนเกี่ยวข้องกับนาง
อย่างน้อยนางก็สมควรได้รับการดูแลในฐานะอาวุธชิ้นหนึ่ง
“เข้ามา พาพระชายากลับ!”
ออกคำสั่งให้พาหลินเมิ้งหยากลับไป
ทว่าชิงหูแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะเข้ามายืนบังหลินเมิ้งหยาเอาไว้
“คิดจะแตะต้องเจ้าเด็กน้อยของข้า เช่นนั้นต้องข้ามศพข้าไปก่อน พวกเจ้าคิดหรือว่าจะเอาชนะข้าได้?”
คนธรรมดามิอาจต่อกรกับชิงหูได้
ทว่าหลงชิงหานกลับหัวเราะเสียงเย็น ราวกับไม่เห็นเขาในสายตา
เจ้านายเก่าของเถาฮวาอู๋ หลินเมิ้งหยาคนนี้มีความสามารถยิ่งนัก
เมื่อก่อนเขาประมาทนางเกินไป
“ฮึ ได้ เช่นนั้นก็ลองดู”
เมื่อครู่เพิ่งจะจัดการศัตรูภายนอก คราวนี้ต้องมาจัดการศัตรูภายใน
หลินเมิ้งหยารีบเข้ามาขวางหน้าชิงหู ทุกคนจึงต้องหยุดการกระทำลง
“หากข้าบอกว่าไป เช่นนั้นก็ต้องไป ข้ารับปากกับท่านพี่แล้ว หากข้าทำให้ใครต้องลำบากใจ เช่นนั้นจงเอาศพของข้าไปแทนเถิด!”
ไม่มีใครคาดคิดว่าความมุ่งมั่นของหลินเมิ้งหยาจะแรงกล้าถึงเพียงนี้
มีดเล่มเล็กส่องประกายแวววาวแนบเข้าที่ลำคอของตนเอง หากนางแทงเข้าไปแม้เพียงนิดเดียว ชีวิตของนางคงจบสิ้น
สายตาเย็นชากวาดมองไปทุกคน
หากนางไม่อาจรัก
