เหนือท้องฟ้าชั้นเก้า สายลมโหมกระหน่ำ เมฆหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
กลุ่มเมฆสีทองเจิดจ้าโผล่ขึ้นมา เสียงฟ้าร้องคำรามลั่น
เลือนรางราวกับมีเงาร่างของมังกรแท้โบราณปรากฏขึ้น ส่งเสียงคำรามดังกึกก้องจากปากของพวกมัน
โฮก! โฮก! โฮก…
เสียงคำรามของมังกรทั้งเก้าดังก้องไปทั่วห้วงอากาศ
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งหมดของนิกายเทียนเต๋าต่างตื่นตกใจ
เหนือยอดเขาสวรรค์
จ้านเหยียนมองไปยังทิศทางของยอดเขาลั่วเซิน ดวงตาส่องประกายวูบไหว แฝงด้วยความตื่นเต้นอย่างใหญ่หลวง
“นี่มัน…ลมหายใจของมังกรแท้! ซูเฉินสำเร็จในการเข้าใจคัมภีร์ผนึกเมฆาฟ้าแล้วงั้นหรือ?!”
จ้านเหยียนพึมพำกับตนเอง
แม้จะบำเพ็ญมานับร้อยปีจนจิตใจสงบนิ่ง แต่เวลานี้กลับรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก
“คัมภีร์ผนึกเมฆาฟ้า?! ท่านเจ้านิกาย ท่านหมายถึงว่า…”
หัวหน้ายอดเขาตะวัน หยวนป้า เป็นชายร่างสูงใหญ่ ผิวสีทองแดง ดุจเสาหินที่แผ่พลังระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
เมื่อได้ยินคำพูดของจ้านเหยียน เขาก็อดไม่ได้ที่จะสะท้านไปทั้งร่าง
“ใช่แล้ว! เป็นคัมภีร์ผนึกเมฆาฟ้าที่บรรพบุรุษของนิกายทิ้งไว้ เป็นคัมภีร์ตราทองที่ไม่มีใครเข้าใจได้มานับไม่ถ้วนปี แต่ตอนนี้กลับถูกซูเฉินเข้าใจแล้ว!”
จ้านเหยียนพยักหน้ารับ
