เหตุใดเขาจึงเชื่อใจนางเช่นนี้?
หลินเมิ้งหยาชะงักขณะมองหน้าหลงเทียนอวี้ ราวกับไม่กล้าเชื่อในคำพูดของเขา
“แม้หมู่เฟยจะมีความคิดของนางเอง แต่ตอนนี้ข้าโตแล้ว เรื่องบางเรื่อง ไม่จำเป็นต้องให้นางตัดสินใจแทน”
ความเสียใจที่ไม่เคยแสดงออกให้เห็นมาก่อนปรากฏขึ้นในแววตาของหลงเทียนอวี้
ชีวิตในวังตลอดหลายปีที่ผ่านมีหมู่เฟยคอยประคับประคอง ดังนั้นเขาจึงมีทุกวันนี้
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ หมู่เฟยก็เปลี่ยนไปกลายเป็นอีกคนที่เขาไม่รู้จัก
เขาอดที่จะรู้สึกเสียใจไม่ได้
“ท่านอ๋องเคยคิดหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ พระสนมเต๋อเฟยจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้?”
หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยถามตรงประเด็น
“หมู่เฟยนาง…อาจเพราะน้าจิ่นเยว่กระมัง..”
หลงเทียนอวี้ลังเล ทว่าเขาเองก็รู้สึกว่าเหตุผลนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
“ไม่ใช่เพียงแค่พระสนมเต๋อเฟยกับท่านอ๋องที่เสียใจกับการตายของน้าจิ่นเยว่ หม่อมฉันเองก็เจ็บปวดใจไม่แพ้กัน แต่อุปนิสัยของเหนียงเหนียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่เหมือนก่อนเลยแม้แต่น้อย เกรงว่าท่านอ๋องเองก็รู้สึกได้ เพียงแค่ไม่ยอมรับเท่านั้น”
หากพูดถึงขนาดนี้แล้วหลงเทียนอวี้ยังไม่เข้าใจ เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาก็ไม่รู้จะต้องพูดเช่นไรอีก
“หรือว่าหมู่เฟย…”
เหมือนว่าการกระตุ้นจะสำเร็จ เขาหันไปมองหลินเมิ้งหยา พูดจาอ้ำอึ้ง
“นับตั้งแต่ตอนที่ฮองเฮารับสั่งให้หมู่เฟยอยู่ก่อน หม่อมฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้จะต้องมีลั
