“หมู่เฟยเล่า? หมู่เฟยเป็นเช่นไรบ้าง?”
เป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้
แต่ไม่นานเขาก็กลับมาสงบนิ่งดั่งเดิม
เขาจะขาดสติตอนนี้ไม่ได้ ตอนนี้คนที่หมู่เฟยสามารถพึ่งพาได้คือเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พระสนมเต๋อเฟย….ปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ”
เย่รีบตอบอย่างรวดเร็ว หลงเทียนอวี้จึงกลับมาสงบนิ่ง
ร่องรอยของความโศกเศร้าปรากฏขึ้นในดวงตา
น้าจิ่นเยว่เป็นคนสำคัญมากสำหรับเขา
หากมิใช่เพราะมีน้าจิ่นเยว่อยู่ เกรงว่าเขาคงถูกคนของฮองเฮาเล่นงานไปนานแล้ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะจากไปโดยมิได้ร่ำลาเช่นนี้
มือหนากำเข้าหากันแน่น แต่ทำได้เพียงทิ้งลงข้างกาย
หลงเทียนอวี้รู้ดี นี่…คือคำเตือนจากฮองเฮา
ไม่ว่าอย่างไรต้าจิ้นก็ยังคงตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้หญิงคนนั้น
“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อน”
ร่างของเย่หายไปราวกับภูตผี
สายตาวุ่นวายสับสนจับจ้องประตูที่ปิดสนิท
เขาปกป้องไม่ได้แม้กระทั่งคนที่ตนเองให้ความสำคัญ
บางทีคนต่อไปที่อาจจะจากเขาไปตลอดกาลคงเป็นหญิงสาวที่เฉลียวฉลาดในห้องนี้
เรื่องนี้…จะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้
เมื่อได้นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง หลินเมิ้งหยารู้สึกอารมณ์ดียิ่งนักมุมปากยกยิ้มกว้าง ราวกับว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางและหลงเทียนอวี้ก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วนางครุ่นคิด อันที่จริงท่านหญิงหลินหลางซึ่งอยู่ไกลถึงปิ้งโจวต่างหากที่เป็นคนในสายตาของเขาแต่ยังมีสุภาษิตหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า “ตึกใกล้น้ำมักได้ดวงจันทร์ก่อน” บา
