สยดสยองยิ่งกว่านั้นคือภายในห้องแห่งนี้ยังมีเศษผิวหนังและเส้นผมของใครบางคน“ในห้องนี้มีเสื้อผ้าที่มิใช่ของคุณหนูหวังอยู่พ่ะย่ะค่ะ หลังจากองครักษ์ได้ตรวจสอบดูแล้ว พบว่า…พบว่าเป็นขององค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์รายงาน ร่างของไท่จื่อสั่นเทิ้มผลปรากฏว่า ศพนิรนามที่นอนตายอยู่ในสระน้ำคือองค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานหลินเมิ้งหยา…จิตใจอำมหิตยิ่งนัก!แอบหยิบยาแก้ปวดออกจากล่องเล็ก ก่อนจะใส่ลงในแก้วเหล้าแล้วดื่มลงไปก่อนเข้ามา ป๋ายซูทำแผลที่มือให้นางก่อนแล้วเมื่อครู่ยังมิมีความรู้สึกอันใด ทว่า ตอนนี้มือของนางกลับปวดร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว“นายหญิง พวกเรากลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ บาดแผลของท่าน…”ป๋ายซูรู้สึกปวดใจยิ่งนัก มองดูนายหญิงที่พยายามฝืนทน สีหน้าของนางขาวซีดไร้สีเลือด“ไม่ได้ หากพวกเรากลับไปตอนนี้จะต้องถูกสงสัยอย่างแน่นอน แต่พวกเขายังไม่มีหลักฐาน ฉะนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเรา”ซุกมือข้างที่บาดเจ็บเข้าไปในแขนเสื้อ หลินเมิ้งหยาพยายามฝืนแสดงสีหน้าเป็นปกติโชคดีที่ไม่ถูกแทงลึกจนถึงกระดูก มิเช่นนั้น มือข้างนี้คงใช้การไม่ได้อีกไม่นาน ไท่จื่อที่ไปตรวจสอบเหตุการณ์ด้านนอกมาแล้วก็กลับเข้ามาสบตากับหลินเมิ้งหยา ทว่า หญิงสาวกลับไร้ซึ่งท่าทางน่าสงสัยหรือนางจะมีคนคอยช่วยเหลือ?มิเช่นนั้น หมิงเยว่กับคุณหนูหวังจะตายอย่างเอน็จอนาจเช่นนั้นได้อย่างไร?หรือนางเองก็มีฝีมือเก็บซ่อนไว้เช่นเดียวกั
