อีกไม่กี่วันพวกเขาก็ต้องกลับซีฟานแล้วแม้ว่าเมื่อหลายวันก่อนฮองเฮาจะส่งคนมาขอหมิงเยว่ให้แต่งงานกับไท่จื่อแต่เขากลับปฏิเสธฮ่องเต้หมิงมีดวงตาแหลมคม เขามองออกว่าแผ่นดินของต้าจิ้นไม่มีทางตกเป็นของคนไร้น้ำยาเช่นนี้แม้ฮองเฮาจะฉลาดเฉลียวแต่น่าเสียดายที่นางมิอาจควบคุมได้ทุกสิ่งหมิงเยว่เป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาชุบเลี้ยงมา เขาควรจะใช้ในกรณีสำคัญเท่านั้นหากไท่จื่อสามารถครองบัลลังก์ได้ ถึงเวลานั้นจะแต่งงานกันก็ไม่สายเขาลอบถอนหายใจ หวังว่าเด็กคนนั้นจะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นร่างบางปรากฏขึ้นที่หน้าประตูสายตาของไท่จื่อและชายารองตู๋กูหันไปมองหากเป็นไปตามคาด คนที่กลับมาต้องเป็นหมิงเยว่ทว่ายิ่งร่างนั้นเดินเข้ามา พวกเขายิ่งได้เห็นใบหน้านวลงดงามใสซื่อหลินเมิ้งหยาปรากฏตัวท่ามกลางสายตาของทุกคนสีหน้าของไท่จื่อและชายารองตู๋กูเปลี่ยนไปเป็นไปไม่ได้ เหตุใดนางจึงอยู่ที่นี่?ไท่จื่อเบิกตากว้าง หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างไปยังตำแหน่งของตนหลงเทียนอวี้ลุกขึ้นยืนเบื้องหน้านางแม้หลินเมิ้งหยาจะมีท่าทีสงบนิ่ง แต่เขากลับสัมผัสได้ว่านางเพิ่งผ่านเรื่องบางอย่างมา“เจ้า…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ”ลมหายใจของป๋ายซูยังไม่ปกติ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้นางแอบดูว่ามีคนมาพบหมิงเยว่หรือไม่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น หลงเทียนอวี้รู้สึกว่านางมีเรื่องปิดบังเขาอยู่“ท่านอ๋อง อีกเดี๋ยวหากกลับจวนแล้ว หม่อมฉันมีเรื่อง
