บ“เพราะเหตุใด? หรือข้าจะกลัวอย่างนั้นหรือ?”หัวใจของไท่จื่อเต้นไม่เป็นระส่ำหลินเมิ้งหยากลับมาแต่หมิงเยว่หายไปหรือศพนี้จะเป็นหมิงเยว่?“ทูลไท่จื่อ ศพในสระน้ำ…น่ากลัวมากพ่ะย่ะค่ะ พวกเราเดินตามรอยเลือดไปทางเรือนเล็ก ด้านในยังมีอีกศพ แต่ยังดีกว่าศพนี้มากพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าองครักษ์ตัวสั่นศพในสระน้ำไร้ผิวหนังอีกทั้งยังเห็นได้ชัดว่าตะเกียกตะกายมาจากเรือนเล็กระหว่างทางก้อนหินและผืนหญ้าถูกเลือดสีแดงสดอาบย้อมเป็นทางเมื่อลองนึกดูแล้ว ผู้ตายจะต้องทรมานเป็นอย่างยิ่งแม้แต่ผู้ชายยังเหงื่อออกท่วมตัว“ไป ไปดูศพที่เรือนเล็กก่อน”มองดูท่าทางองครักษ์แล้วไท่จื่อจึงไม่กล้าดูศพนี้เขาหมุนตัวเดินตามองครักษ์ไปทางเรือนเล็ก
สายตาไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์
หลินเมิ้งหยามองดูหมิงเยว่อย่างดูแคลน“โอ๊ย คัน! คันจะตายอยู่แล้ว! ฆ่าข้า! ฆ่าข้าที!”หมิงเยว่กรีดร้องพลางเกลือกกลิ้งไปมา“นายหญิง ท่านมิกลัวจะมีคนมาช่วยนางหรือเจ้าคะ?”เมื่อออกจากประตูสีของท้องฟ้ามืดสนิท“ไม่มีใครมาช่วยนางหรอก เพราะพวกเขาอยากให้ข้าตายจึงกันทุกคนออกไปข้างนอก เจ้าลองดูสิ ด้านนอกอย่าว่าแต่องครักษ์เลย แม้แต่เงาคนสักคนยังไม่มี เจ้าคิดหรือว่าจะมีคนมาพบนาง”จนกระทั่งตอนนี้ หลินเมิ้งหยาเพิ่งเห็นว่าเรือนเล็กของตำหนักฉุนเอินเงียบเหลือเกินหากมิใช่เพราะได้รับคำสั่งของไท่จื่อ องครักษ์จะยอมละทิ้งหน้าที่ตรงนี้อย่างนั้นหรือ?คิดจะเอาชีวิตของนางยังเร็วเกินไป“ถูกต้องเจ้าค่ะ นา
