“ไม่ หมู่โฮ่ว เอ๋อร์เฉินมิกล้าขัดพระประสงค์ของท่าน”แม้ไท่จื่อจะไม่ชอบความคิดของฮองเฮาเพราะเขาคิดว่าจวนอวี้จะต้องล่มสลายน่าเสียดาย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาจะไม่อนุญาตให้เขาไปที่สวนของชายาอวี้หากเขาอยู่ที่นั่น ไม่ว่าชายาอวี้จะดิ้นรนอย่างไรเขาเชื่อว่าตนเองจะสามารถทำให้นางยอมรับผิดได้อย่างแน่นอนเจ้าโง่! ฮองเฮาสบถด่าในใจพลางปรายสายตาเย็นชาไปทางเขาหน้าที่ของไท่จื่อคือปกป้องดูแลประเทศชาติ เขาต้องขึ้นครองบัลลังก์และดูแลต้าจิ้นแต่เขากลับเป็นคนไร้ประโยชน์ ลุ่มหลงแต่กายเนื้อของหญิงสาวองค์ชายแบบนี้จะมีปัญญาดูแลใต้หล้าได้อย่างไร?“โอ้? เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาสิว่าเจ้าจะทำให้ชายาอวี้รับผิดได้เช่นไร?”นับตั้งแต่วันที่ไท่จื่อก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขากระตือรือร้นเหลือเกินที่จะใช้อำนาจของตนเองหัวใจของฮองเฮารู้สึกราวกับไร้เรี่ยวแรงนางดูแลต้าจิ้นอย่างยากลำบากเพื่อสืบทอดเอาไว้ให้ลูกชายของตนเอง ละเพื่อส่วเสริมให้เขากลายเป็นฮ่องเต้ที่เหมาะสมแต่คิดไม่ถึงเลยว่าไท่จื่อจะไม่ได้เรื่องเช่นนี้อย่าว่าแต่รู้เรื่องการบ้านการเมืองเลย แม้แต่สายตายังมิก้าวไกล นางรู้สึกเจ็บใจเหลือเกิน“ตั้งแต่ก่อตั้งแว่นแคว้นขึ้นมา บ้านเมืองออกกฎหมายที่ห้ามมิให้ใช้คุณไสยเวทมนตร์ใดๆ โดยเฉพาะในราชวงศ์ หากจับได้จะต้องถูกลงโทษ ถ้าหากพวกเขาได้รับโทษนี้ ต่อให้พระสนมเต๋อเฟยออกหน้าปกป้องแต่หลงเทียนอวี้ก็ต้องได้รับโทษอยู่ดี เมื่อถึงเวลานั้นข้าก็จะสา
