้างกระเพาะ? คงไม่สามารถทำได้หลินเมิ้งหยามองไปทางดอกไม้ที่ร่วงโรยอยู่บนพื้นมือบางเด็ดหญ้าหนึ่งกำมือขึ้นมา แล้วยัดลงในมือของป๋ายจี“เร็วเข้า เอาไปต้ม”แม้เสือน้อยจะเป็นเพียงสัตว์ แต่ทุกคนในตำหนักก็รักมันเป็นอย่างมากเหตุเพราะความรักและเอ็นดู ดังนั้นจึงอุ้มเสือน้อยที่ถูกวางยาเข้าไปวางไว้บนที่นอนในเรือนของตนเองโชคดีที่หลินเมิ้งหยามักพกยาถอนพิษติดตัวเสมอต้องให้เสือน้อยกินยาถอนพิษ มันจึงจะรอดชีวิต“นายหญิง ยาน้ำมาแล้วเจ้าค่ะ”ป๋ายจีนำยาน้ำอุ่น ๆ เข้ามา หลินเมิ้งหยานำยาไปกรอกปากของเสือน้อยหลินเมิ้งหยาเคยเห็นเสือน้อยตัวนี้แทะเล็มหญ้าชนิดนี้มาก่อน ก่อนที่มันจะอ้วกออกมามากมายหลังจากมันดื่มยาน้ำเข้าไป เสือน้อยก็เริ่มอ้วกออกมาของที่ยังไม่ย่อยบางอย่างเองก็ถูกคายออกมาหลังจากผ่านความทรมาน แววตาของเสือน้อยก็มืดลงเล็กน้อยหลังจากหลินเมิ้งหยาทำความสะอาดด้วยตนเอง เสือน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดจึงหลับไป“นายหญิง อาการของเสือน้อยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ”สาวใช้ทั้งสี่มองทางเสือน้อยอย่างตื่นตระหนก หลังจากเห็นหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง พวกนางจึงถอนหายใจออกมา“เสี่ยวอวี้ เสือน้อยกินอะไรเข้าไป เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ”คิ้วของหลินจงอวี้ขมวดเข้าหากัน ในมือถือเนื้อไก่สดเอาไว้ป๋ายจีดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ ก่อนจะใช้ปิ่นเงินแทงเข้าไปในเนื้อไก่ ไม่นานสีของปิ่นก็เปลี่ยนเป็นสีเข้ม“เป็นพิษที่รุนแรงมาก โชคดีที่อาป๋ายมีสัญชาตญาณที่ดี ดังนั
