่างเปล่า เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีใครอาศัยอยู่แต่กลับกว้างใหญ่และเป็นระเบียบ ด้านหลังสวนคือเรือนสองชั้นรอบ ๆ ข้างมีห้องต่อกันเรียงราย ไม่ว่าใครคงคิดไม่ถึงว่าร้านยาที่ภายนอกดูธรรมดา แต่ด้านหลังกลับใหญ่โตและสง่างามขนาดนี้“ที่นี่เป็นสถานที่ที่ลูกชายเศรษฐีคนหนึ่งสร้างขึ้น ด้านหน้าธรรมดา ประตูหลังเองก็มิได้ดึงดูดสายตา แต่ในสวนนี่ต่างหากที่น่าทึ่ง”เป็นไปตามที่ชิงหูพูด แต่ท่าทางที่แสดงออกมาประหนึ่งต้องการให้หลินเมิ้งหยารีบส่งเสียงชม“ใช่ ใช่ ใช่ เจ้าทำงานได้ดีมาก พอใจหรือยัง”แค่ชม มิได้เสียเงินสักหน่อย หลินเมิ้งหยาจึงทำให้ชิงหูสมปราถนา“ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่น่าสนใจที่สุดยังอยู่ที่นี่”ชิงหูหยักยิ้มมีเลศนัย แต่กลับยื่นมือไปเปิดประตูที่ไม่โดดเด่นบานหนึ่งออกมาหลินเมิ้งหยาเหลือบมอง ภายในมืดสนิท แล้วมันพิเศษอย่างไร?
ในชาติก่อน นางเคยนำสัตว์มาทดลอง
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องช่วยชีวิตสัตว์ล้างกระเพาะ? คงไม่สามารถทำได้หลินเมิ้งหยามองไปทางดอกไม้ที่ร่วงโรยอยู่บนพื้นมือบางเด็ดหญ้าหนึ่งกำมือขึ้นมา แล้วยัดลงในมือของป๋ายจี“เร็วเข้า เอาไปต้ม”แม้เสือน้อยจะเป็นเพียงสัตว์ แต่ทุกคนในตำหนักก็รักมันเป็นอย่างมากเหตุเพราะความรักและเอ็นดู ดังนั้นจึงอุ้มเสือน้อยที่ถูกวางยาเข้าไปวางไว้บนที่นอนในเรือนของตนเองโชคดีที่หลินเมิ้งหยามักพกยาถอนพิษติดตัวเสมอต้องให้เสือน้อยกินยาถอนพิษ มันจึงจะรอดชีวิต“นายหญิง ยาน้ำมาแล้ว
