“ข้ารีบนี่นา ได้ เจ้ามานั่งลงก่อน จากนั้นค่อย ๆ เล่าให้ข้าฟังว่าตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ”หลินเมิ้งหยาฉีกยิ้มจนเผยให้เห็นฟันสีขาวเรียงตัวสวย ก่อนจะส่งแก้วชาให้ชิงหู“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ้าจึงไม่ประหลาดใจเมื่อได้รู้ว่าฝูหรงโหลวเป็นของข้ากันเล่า? ”ชิงหูนั่งลง ท่าทางตื่นเต้น จิบชาเล็กน้อย“กลิ่นของชามี่หลัวเหมือนกันกับฮวากู นอกจากเจ้าแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถหามันได้หรอก”เขาส่ายหน้า ชิงหูฉีกยิ้มกว้าง เสมือนจิ้งจอกได้กินเนื้อไก่“ทั้งที่บอกว่าข้าเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เป็นเช่นนั้น แพ้ให้แก่เจ้าเพียงคนเดียว”คุณชายตู้ที่กลายเป็นขยะไปแล้วถูกพวกลูกน้องในร้านฝูหรงโหลวซ้อมจนพ่ายแพ่ตอนนี้กำลังนั่งโอดครวญอยู่ที่ชั้นล่างคาดว่าลูกค้าคนอื่นคงเห็นบ่อยจนชินแล้วเมื่อได้ไตร่ตรองดูอีกรอบ ร้านของชิงหูจะต้องไม่มีพวกนักเลงหัวไม้มาสร้างความวุ่นวายอย่างแน่นอน“เจ้าจะจัดการพวกนั้นอย่างไร?”หากชิงหูอยู่ ไม่มีใครสามารถแตะต้องหลินเมิ้งหยาได้นางหยักยิ้มอย่างผ่อนคลาย หลินเมิ้งหยามิได้รู้สึกอารมณ์ดีเช่นนี้มานานแล้ว“ฆ่า เลาะเนื้อออกมาทำไส้ซาลาเปา”ชายหนุ่มหยักยิ้มมีเลศนัย ชิงหูพยายามแสดงท่าทางเสมือนฆาตกรโรคจิตเมื่อสีหน้าเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์หล่อเหลา ท่าทางของเขาจึงเหมือนคนโรคจิตอย่างมากแม้แต่สาวใช้ทั้งสี่ยังอดไม่ได้ที่จะลูบแขนของตนเองแล้วขยับเท้าถอยหลังนางถลึงตาใส่เขาหนึ่งที เจ้
