าต่างโบราณบานใหญ่ที่มีลายแกะสลักและภาพวาดของสามสหายในฤดูเหมันต์“ที่นี่ดีจริงๆ เถ้าแก่ของเจ้าจะต้องค้าขายรุ่งเรืองอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ตำแหน่งประธาน สาวใช้ทั้งสี่รีบนั่งลงตามก่อนออกมาหลินเมิ้งหยาได้สั่งแล้วว่าวันนี้จะไม่มีนายบ่าว แต่จะมีเพียงเพื่อนสาวที่ล้อมวงกินซาวปิ่งกันแต่เพียงเท่านั้นตอนนี้สาวใช้ทั้งสี่เพิ่งจะเข้าใจว่าซาวปิ่งคืออะไร“ฮ่าๆ ขอบคุณนายหญิงสำหรับคำชมขอรับ เถ้าแก่ของข้าน้อยเป็นคนออกแบบทั้งหมดนี้เอง ฉะนั้นการค้าของฝูหรงโหลวจึงเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก ไม่ทราบว่าพวกท่านอยากกินอะไรอย่างนั้นหรือ? ต้องการให้ข้าน้อยแนะนำรายการอาหารขึ้นชื่อหรือไม่?”เสี่ยวเอ้อร์เคยชินกับการได้รับคำชมจากลูกค้าแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่สิ้นเสียงของตนเอง ป๋ายจื่อจะรีบสั่งอาหารทันที“พี่เสี่ยวเอ้อร์ ที่ร้านของท่านขึ้นชื่อเรื่องหมูกรอบและขาหมูตุ๋นใช่หรือไม่? เอามาให้ข้าลองสักชุดหนึ่งเถิด ส่วนนายหญิงของข้ารับเป็นชาดอกมี่หลัว เร็วๆ หน่อยล่ะ”
ดังนั้น เขาจึงมีความคิดเป็นของตัวเอง
“เหตุใดเสด็จพ่อจึงอยากให้หมิงเยว่แต่งงานกับหลงเทียนอวี้นัก? เขามิใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด กอปรกับอุปนิสัยใจคอของหมิงเยว่ หากไปอยู่ที่จวนอวี้ รังแต่จะก่อความวุ่นวาย ใช่ว่าท่านพ่อไม่เคยเห็นฝีมือของคุณหนูสกุลหลิน อย่าว่าแต่หมิงเยว่เลย แม้แต่ข้าก็มิใช่คู่ปรับของนาง”หลังจากได้ทำความรู้จักกับสองสามีภรรยาคู่นี้ เขาเพิ่
