ราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้เดินซื้อของบนถนนต่อไปองครักษ์ที่ตามออกมาเข็นรถคันเล็กหนึ่งคันออกมาด้วยเพื่อใส่ของที่หญิงสาวด้านหน้าซื้อแต่หลินเมิ้งหยามิใช่คนขี้งก นางมอบเงินคนละสองตำลึงให้กับองครักษ์ทั้งสอง ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาผันตัวมาเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง“นายหญิง ลองชิมดูสิเจ้าคะ นี่คือขนมเปี๊ยะไส้นมไข่ที่เพิ่งออกใหม่ หอมมากเลยเจ้าค่ะ”คนที่สนุกที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายจื่อ แม้จะอยู่ในจวนอวี้ แต่นางก็ได้กินอาหารมากเพียงพอทว่าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด มิรู้ว่าร่างกายของนางทำมาจากยางหรือไม่ เหตุใดเวลาเพียงครู่เดียว ผลไม้และอาหารเจ็ดแปดอย่างจึงตกลงไปอยู่ในท้องของนางแล้วยิ่งไปกว่านั้น นางยังคงสนุกกับการกินต่อไป“พวกเราไปกินหมูกรอบที่ฝูหรงโหลวดีหรือไม่? นายหญิงเจ้าคะ ข้าเดินมานานจนรู้สึกหิวแล้วเจ้าค่ะ”ลูบไล้หน้าท้อง ป๋ายจื่อยังมีหน้าพูดว่าหิวอีกหรือ?หลินเมิ้งหยาผงะ จ้องมองสาวใช้ตรงหน้า ยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของนาง ก่อนจะส่งเสียงบ่น“ข้าว่าเจ้าจะต้องเป็นผีหิวโหยกลับชาติมาเกิดแน่นอน”เวลาเพียงครู่เดียว ของกินที่อยู่รอบๆ บริเวณนี้ถูกนางกินหมดแล้ว แม้แต่หลินเมิ้งหยาที่ได้ชิมเพียงน้อยนิดยังรู้สึกอิ่มเหตุใดเด็กคนนี้จึงอยากกินหมูกรอบอีก?“นั่นสิเจ้าคะ เจ้านี่หนา เดี๋ยวก็ท้องแตกตายหรอก”ป๋ายจีเคาะหน้าผากป๋ายจื่อ ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่างมา ปากของป๋ายจื่อยังไม่เคยหยุดขยับ“ไอหยา นายหญิง ตามใจข้าส
