ยงลูกตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้นขยับ โลกที่เคยเป็นสีขาวพลันซีดไปในทันทีไม่รู้ว่านางคือฮูหยินจากตระกูลใด เมื่อลองพิจารณาจากลักษณะท่าทางของนางแล้ว เขาควรรับใช้นางให้ดีที่สุดห้องส่วนตัวบนชั้นสองถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนสิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจคือบานประตูแต่ละบานล้วนถูกวาดรูปดอกไม้แตกต่างกันออกไปอีกทั้งหน้าประตูห้องยังมีชื่อที่แตกต่างกันของแต่ละห้องดูเหมือนว่าชื่อเหล่านั้นจะมีเอกลักษณ์พิเศษ หากเขียนว่าต้นไผ่ ที่บานประตูจะมีภาพวาดไผ่สีเขียวหากเขียนว่าก้อนหิน ภาพวาดก็จะเป็นก้อนหินสีขาวเสี่ยวเอ้อร์นำทางพวกนางไปยังห้องที่ชื่อสายลมเจ้าของร้านเป็นคนแปลกยิ่งนัก เขาติดกระดิ่งไว้ที่หน้าห้อง เมื่อใดที่สายลมผ่าน กระดิ่งอันนั้นจะส่งเสียงดัง“เชิญทางนี้ขอรับ ห้องสายลมมีทิวทัศน์ที่สวยงาม อีกทั้งขนาดห้องยังกว้างขวาง มิรู้ว่าฮูหยินถูกใจหรือไม่”เสี่ยวเอ้อร์เปิดประตู หลินเมิ้งหยาและสาวใช้ทั้งสี่เดินเข้าไปสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือตั่งเตี้ยๆ ด้านบนมีโต๊ะไม้ทรงเตี้ยสีแดงวางอยู่เปิดหน้าต่างโบราณบานใหญ่ที่มีลายแกะสลักและภาพวาดของสามสหายในฤดูเหมันต์“ที่นี่ดีจริงๆ เถ้าแก่ของเจ้าจะต้องค้าขายรุ่งเรืองอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ตำแหน่งประธาน สาวใช้ทั้งสี่รีบนั่งลงตามก่อนออกมาหลินเมิ้งหยาได้สั่งแล้วว่าวันนี้จะไม่มีนายบ่าว แต่จะมีเพียงเพื่อนสาวที่ล้อมวงกินซาวปิ่งกันแต่เพียงเท่านั้นตอนนี้สาวใช้ทั้งสี่เพิ่งจ
