ฝีมือยอดเยี่ยม เกรงว่าคนที่คอยหนุนหลังเสี่ยวอวี้อยู่จะต้องรู้สึกว่าพวกเขามิได้เลี้ยงคนเสียข้าวสุกอย่างแน่นอนทว่า เจ้าเด็กคนนั้นกลับยกป๋ายซูให้กับนางเสียได้กลับไปยังรถม้า ป๋ายซูตรวจสอบขึ้นๆ ลงๆ เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีปัญหา จึงหลีกทางให้หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อขึ้นรถ“แต่ตอนนี้ไม่มีใครขับรถม้าเป็นเลย แล้วแบบนี้จะทำอย่างไร?”ป๋ายจื่อหันไปมองหลินเมิ้งหยา ราวกับว่านายหญิงของตนเองทำได้ทุกเรื่องอย่างไรอย่างนั้นหลินเมิ้งหยาหัวเราะแห้งๆ ในโลกยุคปัจจุบัน สิ่งเดียวที่นางทำไม่สำเร็จคือใบขับขี่สอบมากถึงสามครั้งแต่ยังไม่ผ่าน สุดท้ายกลายเป็นนักเรียนเก่าแก่ที่สุดของโรงเรียนคิดไม่ถึงเลยว่า แม้จะย้อนเวลากลับมายังอดีต นางยังจะต้องเจอกับปัญหานี้“ข้า…ข้าขับรถม้าไม่เป็น”ทั้งสามคนสลับกันมองหน้าของแต่ละฝ่าย สุดท้ายจึงหัวเราะออกมา“ข้าไปหาพวกป๋ายซ่าวดีกว่า พวกองครักษ์จะต้องขับรถม้าเป็นอย่างแน่นอน”ป๋ายซูลงจากรถม้าแล้ววิ่งไปทางด้านหลังโชคดีที่พวกป๋ายจีอยู่ห่างออกไปไม่ไกล มิเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงหัวเราะไม่ออกนางคงมิบังอาจสั่งให้ยอดฝีมืออย่างเย่มาทำหน้าที่ขับรถม้าหรอกแต่ก็ช่างเป็นภาพฝันที่งดงามจริงๆ“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”เวลาเพียงครู่เดียว หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงร้องตะโกนของป๋ายซ่าวดังลั่นสาวใช้คนนี้ดีหมดทุกเรื่อง ยกเว้นเสียงตะโกนที่ดังมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าบางครั้งเสียงด่าสาวใช้ในตำหน
