างไร้ร่องรอย”คำพูดของป๋ายซ่าวทำให้หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองอันที่จริงวิธีการของพวกเขามิได้สูงมากการที่พวกคนรับใช้ขอเข้าพบเจ้านายล้วนเป็นเรื่องปกติธรรมดาส่วนเรื่องการหายไปก็มิใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน“เมื่อครู่ข้าเองก็จัดการคนคุมบังเหียนไปแล้ว แต่ข้ารู้สึกว่าอีกเดี๋ยวพวกนักฆ่าจะต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอน เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี บางทีสิ่งที่กำลังรอพวกเราอยู่อาจเป็นพายุคลั่งก็เป็นได้”หลินเมิ้งหยาไม่รู้หรอกว่าเถาฮวาอู๋มาที่นี่เพราะนางหรือไม่แต่เมื่อครู่นางลองวิเคราะห์ดูแล้ว ก่อนจะพบว่าใต้เท้าที่ถูกสังหารเหล่านั้นล้วนเป็นคนกลางและมิได้อยู่ฝ่ายเดียวกับไท่จื่อแต่การหลบหนีเพราะความตื่นตระหนกของไท่จื่อมิใช่เรื่องหลอกลวงตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
หลินเมิ้งหยามองดูพวกนางผ่านทางหน้าต่างด้านหลังรถม้า
นางตั้งใจส่งป๋ายซูและป๋ายซ่าวออกไปเคลื่อนไหวที่ด้านนอกต้องแหวกหญ้า งูจึงจะตื่น จากนั้นต้องดูแล้วว่าคนเหล่านั้นจะติดเบ็ดหรือไม่หลินเมิ้งหยามองดูสถานการณ์ด้านนอก แต่นางกลับไม่รู้สึกว่ารถม้าของตนเองกำลังแล่นห่างออกไปเรื่อยๆรอบๆ บริเวณล้วนเป็นป่าทึบ“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมาที่นี่?”แง้มหน้าต่างออก ก่อนป๋ายซูจะโผล่หน้าออกไปถาม“ทูลพระชายา ล้อรถม้ามีปัญหา พวกเราพักผ่อนกันก่อนสักครู่ อีกเดี๋ยวคนคุมรถม้าน่าจะซ่อมเสร็จเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง เพราะเหตุนี้ทันทีที่นางนั่งลงจึงรู้สึกโ
