ถม้าแล้ววิ่งไปทางด้านหลังโชคดีที่พวกป๋ายจีอยู่ห่างออกไปไม่ไกล มิเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงหัวเราะไม่ออกนางคงมิบังอาจสั่งให้ยอดฝีมืออย่างเย่มาทำหน้าที่ขับรถม้าหรอกแต่ก็ช่างเป็นภาพฝันที่งดงามจริงๆ“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”เวลาเพียงครู่เดียว หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงร้องตะโกนของป๋ายซ่าวดังลั่นสาวใช้คนนี้ดีหมดทุกเรื่อง ยกเว้นเสียงตะโกนที่ดังมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าบางครั้งเสียงด่าสาวใช้ในตำหนักหลิวซินดังไกลออกไปจนคนนอกได้ยิน จนใครต่อใครมองว่ามีผ๋อจื่อขี้จุกจิกอยู่ในเรือนของหลินเมิ้งหยา“ไม่เป็นไร นายหญิงกับข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”ป๋ายจื่อรอต้อนรับเพื่อนของตนเอง ทันทีที่ป๋ายซ่าวมาถึง นางจับตัวหลินเมิ้งหยาไว้พลางก้มๆ เงยๆ สำรวจร่างกายของนาง“ข้าไม่เป็นไรจริงๆ อย่าได้ร้อนใจไป”หลินเมิ้งหยามองป๋ายซ่ายและป๋ายจี ก่อนจะเอ่ยปลอบ“พวกเราอยู่ทางด้านหลัง พริบตาเดียวก็ไม่เห็นพวกท่านแล้ว แต่ตอนนั้นมิอาจปลีกตัวออกมาได้ พวกเราร้อนใจมากเลยเจ้าค่ะ”อันที่จริงนักฆ่าคนนั้นมิได้ฆ่าองครักษ์ แต่กลับบอกให้พวกเขาไปหยิบยืมเครื่องมือซ่อมแซมทางรถม้าคันหน้า ดังนั้นพวกเขาจึงกลับมาถึงในเวลานี้“ดีแล้ว พวกเจ้าลองบอกข้ามาหน่อยว่าตกลงเหตุการณ์ทางนั้นเป็นเช่นไร?”นั่งลงบนรถม้า หลินเมิ้งหยาเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลที่สาวใช้ทั้งสองไปสืบมา“เป็นไปตามที่นายหญิงคาดเจ้าค่ะ ใต้เท้าของแต่ละตระกูลล้วนได้เจอคนร
