ินจงอวี้ไม่เคยชอบองค์ชายจอมกำมะลอผู้นี้เป็นทุนเดิม ดังนั้นจึงเอ่ยจิกกัดเขาออกมาโดยไร้ซึ่งความเกรงใจใบหน้าของหลงชิงหานเคร่งขรึมลงไป ดีจริง แม้แต่เจ้าเด็กน้อยที่เดินตามพี่สะใภ้สามต้อย ๆ ก็มองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้ว“เพื่อเห็นแก่หน้าพี่สะใภ้สาม ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า พูดมาเถิด ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”หลงชิงหานโบกมือ มิได้แสดงท่าทีอึดอัดเพราะเพิ่งถูกขัดความสุขเลยแม้แต่น้อยราวกับว่าเขาชินชากับการโดนสายตาดูถูกจ้องมองแล้วคิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน“หูลู่หนานตายแล้ว เพิ่งเกิดเรื่องเมื่อครู่นี้”“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร! เมื่อเช้าข้ายังส่งคนไปแอบฟังหมอหลวงเองว่าอาการของเขาดีขึ้นแล้ว แล้วเหตุใดตอนนี้จึงตายไปแล้วเล่า?”หลงชิงหานลุกขึ้นจากตั่ง ท่าทางไม่เหมือนเชื้อพระวงศ์เลยแม้แต่น้อย“ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ตายไปแล้ว เกรงว่าฮ่องเต้หมิงจะต้องเอาเรื่องถึงที่สุดอย่างแน่นอน”คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น วิเคราะห์อย่างใจเย็นตอนนี้นางอยากรู้สถานการณ์ในเวลานี้ หากหูลู่หนานตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหวก็คงไม่เป็นไรแต่ถ้าหากถูกฆ่าตายในกระโจมแล้วละก็ คราวนี้สายตาของทุกคนคงพุ่งเป้ามาที่นางอีกครั้ง“ท่านอ๋อง เราคงเก็บนักฆ่าของเถาฮวาอู๋เอาไว้ไม่ได้แล้ว”ครุ่นคิด หลินเมิ้งหยารีบเอ่ยตัดสินใจตอนแรกยังคิดอยากปล่อยสายเบ็ดเอาไว้ก่อน ทว่าตอนนี้คงต้องล้มเลิกความคิดนั้นเสียแล้ว“ได้ ข้าจะแสร้งทำเหมือนว่าพว
