างหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นร่องรอยของการดูถูก“คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายของต้าจิ้นจะไร้ซึ่งความกล้า เสียดายคำชมของอาเป่ยเสียจริง”หลินเมิ้งหยากลับกระตุกยิ้ม ก่อนจะถอดผ้าคลุมสีดำออกนั่งลงยังตำแหน่งของแขก มือเล็กจับขวดเหล้ายกขึ้นดื่ม “อึก อึก”“เหล้าชั้นเลิศ”ใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปากของตนเอง ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลายเป็นสีแดงฮ่องเต้หมิงคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กบอบบางจะกล้าหาญชาญชัยเช่นนี้นางครุ่นคิด นึกถึงชาติกำเนิด ถือขวดเหล้าพลางหัวเราะเสียงดังลั่น“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเป็นลูกสาวของมู่จือ พ่อเป็นเสือ ลูกจึงไม่ใช่หมา เจ้าเหมือนกับพี่ชายของเจ้ามาก”หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มดีใจ ก่อนจะยกขวดเหล้าพลางเอ่ย“ท่านพ่อเองก็เคยพูดเอาไว้ว่าบนโลกใบนี้ หากเขาเป็นวีรบุรุษ ท่านเองก็เป็นจอมวายร้าย!”
“เป็นอย่างไรบ้างพี่สาว เหตุใดสีหน้าท่าน?”
หลินจงอวี้พุ่งตัวเข้าไปก่อนเป็นคนแรก มือเล็กกระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยา เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง“ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่….เพียงแค่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้พวกสารเลวนั่นจะทำเช่นนั้นกับพี่เยว่ถิง พวกมันทำเรื่องเลวร้ายมาก”ในโลกยุคปัจจุบัน นางที่เป็นนักศึกษาแพทย์เคยเห็นความเป็นความตายมาอย่างมากมายแต่นางที่ได้เห็นร่างกายส่วนล่างของเยว่ถิงแล้วถึงกับชะงักงันคนสารเลวพวกนั้น แค่ข่มขืนไม่พอ แต่ยัง….พี่เยว่ถิงผู้น่าสงสาร นางพยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด หากมิใช่เพราะบาดแผลได้รับบาดเจ็บจนติดเชื้อ บางทีนางก
