กมิใช่เพราะบาดแผลได้รับบาดเจ็บจนติดเชื้อ บางทีนางก็อาจจะอดทนต่อไปหลินเมิ้งหยาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หากมิใช่เพราะป๋ายจีฉุดรั้งร่างของนางเอาไว้ เกรงว่านางคงไปฆ่าคนเหล่านั้นแล้ว“พี่สาว อย่าปล่อยให้ความโกรธทำร้ายร่างกายของท่านเลย ข้าจะสั่งให้คนไปฆ่าพวกมันเอง”หลินจงอวี้มองพี่สาวของตนเองด้วยความสงสาร มือเล็กกุมมือของพี่สาวแน่น ก่อนจะคลายออกเล็กน้อยเมื่อได้เห็นมือสีขาวกำแน่นจนกลายเป็นสีแดง หัวใจของหลินจงอวี้เจ็บปวดเหลือเกิน“พวกมันตายไปแล้ว”หลงเทียนอวี้หยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งคนกลุ่มนั้นถูกเขาจัดการไปนานแล้ว พอมาลองคิดดู บางทีเขาอาจปล่อยให้คนเหล่านั้นตายง่ายเกินไปเพลิงพิโรธฉายชัดในดวงตาของหลินเมิ้งหยา ร่างบอบบางเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง“ใช่แล้ว พวกมันตายไปแล้ว แต่ตัวการยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเสียด้วย”น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความเย็นชา สายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยาพุ่งไปทางกระโจมของไท่จื่อซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลโชคดีที่กระโจมรอบๆ บริเวณถูกย้ายไปแล้วอีกทั้งกระโจมซึ่งอยู่รอบๆ กระโจมของนางล้วนเป็นกระโจมคนสนิทของหลงเทียนอวี้ แม้หลินเมิ้งหยาจะพูดอะไรไป พวกเขาก็มิได้หันมาให้ความสนใจ“ใจเย็นก่อนเถิด พวกเราจะต้องแก้แค้นให้เยว่ถิงอย่างแน่นอน”หลงเทียนอวี้ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยา เขากลัวว่านางจะกระโจนออกไปทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรตอนนี้“วางใจเถิด ข้ารู้ดี”นางสะกดกลั้นความโ
