ป็นตัวของตนเอง อีกทั้งสายตายังไม่อาจเลื่อนออกจากตัวนางได้ตอนที่นางได้เห็นคุณหนูสกุลเยว่ ดวงตาที่เปล่งประกายของนางในเวลานั้นทำให้หัวใจของเขารู้สึกอิ่มเอมขอเพียงนางดีใจ เขายิ่งรู้สึกยินดี“นางเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของหม่อมฉันนี่นา ยิ่งไปกว่านั้นพี่เยว่ถิงทั้งสวยทั้งอ่อนโยน จะมีใครไม่ชอบบ้าง?”แน่นอนว่าหลินเมิ้งหยาชอบพี่เยว่ถิงมาก นางได้รับคำอนุญาตจากท่านลุงเยว่เรื่องการแต่งงานของพี่ชายและพี่เยว่ถิงแล้วเชื่อว่าอีกไม่นานพี่เยว่ถิงจะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของนาง“เช่นนั้นเจ้าจะต้องชอบหลินหลางอย่างแน่นอน นางเองก็อ่อนโยนและมีจิตใจโอบอ้อมอารี”น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้เจือไว้ซึ่งความคิดถึงความเจ็บปวดแล่นพล่าน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสดงท่าทีมิรู้สึกอันใด ก่อนจะส่งเสียงเบา“เช่นนั้นหม่อมฉันหวังเหลือเกินว่าจะได้พบท่านหญิงหลินหลาง”จิบเหล้าหนึ่งอึก แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใด กลิ่นเหล้าที่เคยหอมหวานกลับกลายเป็นขมขื่น“ไท่จื่อ ไม่ทราบว่าอะไรคือรางวัลสำหรับผู้ชนะในการล่าสัตว์ในคราวนี้หรือ?”เนื่องจากเป็นเพียงงานเลี้ยงเล็กๆ ดังนั้นจึงไม่มีพิธีรีตองมากมายนักหูลู่หนานที่มิรู้ว่าไปสนิทชิดเชื้อกับไท่จื่อตั้งแต่ตอนไหนส่งเสียงแสดงให้เห็นถึงความเคารพและให้เกียรติไท่จื่อเป็นอย่างมากไท่จื่อชักสายตากลับจากเรือนร่างของหลินเมิ้งหยายิ่งได้เห็นความงามของชายาอวี้ เขายิ่งรู้สึกว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์อย่างหลงเทียนอวี้ไม่เหมาะสม
