งไปสอบถามดูจึงได้รู้ว่านางเป็นนางกำนัลประจำตัวของพระชายาอวี้ ไม่ทราบว่าพระชายาอวี้จะยินยอมให้นางอภิเษกสมรสกับข้าได้หรือไม่?”
ขณะนี้ คำพูดของหูเทียนเป่ยทำให้ทุกคนผงะ
องค์ชายรัชาทายาทแห่งซีฟานตกหลุมรักสาวใช้คนหนึ่ง
นี่…มันเรื่องตลกอะไรกัน?
หลินเมิ้งหยาเองก็อยู่ในอาการตกตะลึงเช่นเดียวกัน สายตาจ้องมองจอกเหล้าจอกนั้น
นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือเขาจะหมายถึงป๋ายจื่อ?
จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ วันนั้นทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกล่องขนมกัน แต่หากบอกว่าเพียงเพราะเรื่องนี้ทำให้เขาหลงรักนางตั้งแต่แรกพบ มันจะสมเหตุสมผลอย่างนั้นหรือ?
“ท่าน…ข้าไม่ค่อยเข้าใจความหมายขององค์ชายนัก องค์ชายเข้าใจผิดไปหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง เหตุเพราะกลัวว่าหูเทียนเป่ยจะพูดเรื่องจริง
“ไม่ ข้าตัดสินใจแล้ว วันนี้ข้าจะไม่อภิเษกกับใครทั้งสิ้นนอกจากนาง ข้าหวังเหลือเกินว่าพระชายาจะยินยอม”
สายตาและคำพูดของเขาแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่น
สีหน้าของฮองเฮาและไท่จื่อพลันดำถมึงทึง ทว่าพวกเขาได้ลั่นวาจาไปแล้ว อีกทั้งยังมิอาจคืนคำ
“องค์ชาย ตำแหน่งชายามีความสำคัญมาก ไม่อาจเลือกกันได้ง่ายๆ หากท่านชอบนางจริงๆ แล้วละก็ สามารถขอให้พระชายาอวี้มอบสาวใช้คนนั้นไปเป็นชื่อเฉี้ย1ก็ได้”
แววตาของไท่จื่อกระวนกระวาย ส่งเสียงยับยั้งอีกฝ่าย
หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ ป๋ายจื่อคือสาวใช้ของนาง ไท่จื่อมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทน
นางคร
