ันมาสบตานาง ใบหน้ากระวนกระวาย
บังอาจนัก กล้ามาเลือกคนที่สกุลหลินหมายปองอย่างนั้นหรือ
เรื่องนี้กลับมาเกี่ยวข้องกับหลินเมิ้งหยาอีกครั้ง
ตอนนั้นทุกคนต่างรู้เรื่องการหมั้นหมายระหว่างคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลินและคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเยว่
ทว่าตอนนี้เยว่ถิงกลับถูกองค์ชายแห่งซีฟานเลือกเป็นชายา ดังนั้นจึงเริ่มมีคนถกเถียงกันเกี่ยวกับสกุลหลิน
“เกรงว่าคราวนี้คุณชายใหญ่สกุลหลินจะถูกสวมเขาเสียแล้ว”
“มิใช่หรืออย่างไรเล่า? เขากำลังออกรบด้วยความกล้าหาญ ทว่าว่าที่ภรรยาของตนเองกลับถูกองค์ชายรองแห่งซีฟานเลือก ช่าง…”
เสียงซุบซิบนินทาดังเข้ามาในโสตประสาทของหลินเมิ้งหยา ความโกรธของนางจึงปะทุขึ้น
องค์ชายรองตัวดี ลักพาตัวนางไม่พอ ยังคิดจะมายุ่งกับพี่สะใภ้ของนางอีก
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเลิกสนใจปัจจัยอื่นใด แค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ช่างเป็นราชวงศ์ที่รักคุณธรรมเสียนี่กระไร แม้แต่ภรรยาของผู้อื่นก็ยังคิดจะช่วงชิงได้”
เสียงของหลินเมิ้งหยาแม้จะเบา แต่กลับได้ยินกันอย่างถ้วนทั่ว ดังนั้นผู้คนในตำหนักหยวนซานจึงพากันสูดกลืนน้ำลาย
พระชายาอวี้ใจกล้าบ้าบิ่นเหลือเกิน
สายตาอำมหิตของไท่จื่อตกลงบนร่างบางของหลินเมิ้งหยา เขาคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำลายแผนการอภิเษกสมรสอีกครั้ง
ดังนั้นความโกรธจึงปะทุขึ้นมา
“น้องสาม จงไปดูแลชายาของเจ้าบัดเดี๋ยวนี้!”
แม้อ๋องอวี้จะเฉยชา ทว่าดวงตาของเขากลับเผยให้เห็นถึงความ
