แม้จะรู้ว่าตนเองกำลังเริงระบำอยู่บนปลายมีด ทว่ามีเพียงนางคนเดียวที่รู้ดีที่สุดว่าอันตรายในทุกย่างก้าวนั้นเป็นเช่นไร
ทว่านางกลับไร้ซึ่งทางเลือก!
น้ำอุ่นไล่ความเหนื่อยล้าทางกายของนางออกไป หลินเมิ้งหยาสะลึมสะลือเล็กน้อยเพราะความง่วงขณะเกาะขอบอ่าง นางอยากหลับพักผ่อนเหลือเกิน
ขณะที่กำลังสะลึมสะลือ นางกลับได้เห็นร่างสูงยาวยืนอยู่ตรงหน้า
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเบิกกว้างอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ก่อนจะพบหลงเทียนอวี้ยืนอยู่ตรงหน้า
“ท่าน…จะทำอะไร?”
แม้จำตกอยู่ในช่วงเวลาคับขัน แต่หลินเมิ้งหยาไม่ลืมที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาคลุมปิดบังเรือนร่างของตนเองเอาไว้อย่างมิดชิด
หลงเทียนอวี้หันหน้าไปอีกทาง เขาเพียงแค่อยากมาดูสถานการณ์ที่นี่เท่านั้น
ใครจะรู้เล่าว่าเพียงเดินเข้ามาจะได้เห็นหลินเมิ้งหยานอนพิงกายแนบขอบอ่างอาบน้ำท่าทางสะลึมสะลือ ตอนแรกเขาคิดว่านางได้รับบาดเจ็บหรือเกิดเรื่องอันใดขึ้นเสียอีก
“เจ้า…เจ้าใส่เสื้อผ้าก่อนเถิด ข้าจะออกไปรอด้านนอก”
พูดจบ หลงเทียนอวี้ไม่สนใจว่าหลินเมิ้งหยาจะแสดงท่าทีเช่นไร แต่เขาสาวเท้ายาวๆ ไปทางหน้าต่าง
มือพลันหยิบฉากกั้นขึ้นมาปิดระหว่างพวกเขาทั้งคู่เอาไว้
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขมขื่นขณะจ้องมองแผ่นหลังของหลงเทียนอวี้ แม้ตอนนี้จะร้องไห้คร่ำครวญว่าถูกเขาทำให้หมดราคาแล้วก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
สู้ลุกขึ้นประหนึ่งคนใจกว้างจะดีกว่า
ด้านหลัง เสียงกระเซ็นของน้ำดึงดูดความสนใจของผู้ฟังเห
