“ขอบคุณมาก!”
ซูเฉินค้อมศีรษะให้ฉินมู่หยิง
ฉินมู่หยิงพยักหน้า มองซูเฉินลึกๆ หนึ่งครั้ง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางรู้สึกถึงกลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นและอันตรายอย่างยิ่งจากตัวซูเฉิน ราวกับว่าเขาคือสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ที่กำลังหลับใหลอยู่
นางรู้สึกคลุมเครือว่าต่อให้นางไม่ปรากฏตัวขึ้น เจียงหรงหรงและจางเฉวียนก็คงทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี
บุรุษผู้นี้เป็นใครกันแน่?
หรือว่าเขาจะเป็นศิษย์อัจฉริยะจากสถานที่ฝึกยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งใดแห่งหนึ่ง?
“ข้าจะต้องได้เจ้าจิ้งจอกขาวนั่นมาให้ได้! รอถึงนครเทียนไห่เมื่อไร เจ้าจะได้รู้สึก!”
เจียงหรงหรงจ้องเขม็งไปยังซูเฉิน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“เจ้าหนุ่ม เจ้าตายแน่! พอถึงนครเทียนไห่ มันก็เป็นอาณาเขตของนิกายเทียนเต๋าเราแล้ว ถึงตอนนั้นหอการค้าว่าเป่าเองก็ปกป้องเจ้าไม่ได้แน่นอน และเจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน!”
จางเฉวียนก็แค่นหัวเราะเยาะเช่นกัน
“ข้าจะรอ!”
ซูเฉินตอบเสียงเบา
เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำขู่ของเจียงหรงหรงและจางเฉวียนเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีกว่าใครว่านิกายเทียนเต๋าเป็นอย่างไร
คนที่ชอบใช้อำนาจรังแกผู้อื่นเช่นนี้ ควรถูกกำจัด ไม่ควรให้ทำลายชื่อเสียงของนิกายเทียนเต๋
