ามวัน
ใช้ข้ออ้างที่ว่าพระชายาประชวรไม่อาจออกจากห้องได้ แต่ความจริงแล้วนางอยู่ภายในห้องและมองดูเสี่ยวอวี้วาดภาพพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิม
“พี่สาว ข้าวาดเสร็จแล้ว ท่านลองดู”
ตลอดสามวันที่ผ่านมา เสี่ยวอวี้วาดภาพพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมออกมาสิบกว่าใบ
จากตอนแรกที่เหมือนเพียงสามส่วน ตอนนี้กลับกลายเป็นสวยงามเกินของจริงไปเสียแล้ว
หลินเมิ้งหยาตกตะลึงในความสามารถทางด้านการวาดภาพของเสี่ยวอวี้
“เจ้าหนู พี่สาวคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ในการวาดภาพเช่นนี้ เมื่อก่อนเจ้าร่ำเรียนจากปรมาจารย์ท่านใดมาอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามลอยๆ ทว่าหลินจงอวี้กลับตอบกลับด้วยท่าทางเขินอาย
“ไม่มีปรมาจารย์ท่านใดสอนข้าหรอก แต่เป็นขอทานเฒ่าที่เก็บข้ามาเลี้ยงต่างหาก แม้เขาจะมีท่าทางเลอะเทอะเหมือนคนสติไม่ดี แต่เขากลับรอบรู้เป็นอย่างมาก”
ทันทีที่เอ่ยถึงขอทานเฒ่า เสี่ยวอวี้อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางเคารพเลื่อมใส
นางลูบศีรษะเด็กน้อย ครุ่นคิด ตอนที่เด็กคนนี้ยังเด็ก สิ่งที่ขอทานเฒ่าให้กับเขาคงเป็นความอบอุ่นอันแสนเรียบง่าย
เขาเป็นเด็กที่ทำให้คนอื่นรู้สึกเอ็นดู หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันรู้สึกอ่อนโยนขึ้นมา
“เจ้าเป็นใครกัน! ที่นี่คือห้องของพระชายา เจ้ากล้าบุกเข้ามาได้อย่างไร!”
ด้านหน้าตำหนัก อยู่ๆ ก็เกิดเสียงก่นด่าเอะอะโวยวายขึ้น
หลินเมิ้งหยาและเสี่ยวอวี้สบตากัน ก่อนจะออกไปดู
ป๋ายจื่อ ป๋ายจีและป๋ายซ่าวยืนอยู่ไม่ไกลจากสวนด้านห
