องนี้ราบรื่นจนผิดปกติก็ตาม“แต่คุณหนูเจ้าคะ ทำไมท่านมั่นใจเหลือเกินว่าฮูหยินจะไม่รั้งพวกเราเอาไว้ล่ะเจ้าคะ?” ดวงตาของหรู๋เยว่กลมโต ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสงสัยมือของนางยกขึ้นปอกเปลือกส้มออกด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะส่งให้หลินเมิ้งหยา สิ่งที่นางได้เห็นคือใบหน้าและรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนของคุณหนูตนเองคุณหนูนี่จริงๆเลย แม้แต่นางเองก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้รู้ความจริงเลยแม้แต่น้อยไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น อยู่ๆรถม้าก็วิ่งเข้าสู่ทางขรุขระมีแต่หลุมบ่อและไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ใยหัวใจของหลงเทียนหยู๋จึงปรากฏร่องรอยแห่งความโกรธเกรี้ยวแม้รถม้าจะกว้าง แต่เขาเป็นชายหนุ่มที่มีร่างสูงถึงเก้าฟุต เพียงแค่เอนตัวลงนอน ร่างกายของเขาก็กินพื้นที่ภายในรถไปเกินครึ่งแล้วแต่พระชายาของเขากลับเข้าไปนั่งหดตัวอยู่กับสาวรับใช้ที่มุมหนึ่งสายตาพลันชำเลืองมองผ่านม่านขนตาหนาทึบ ก่อนจะตกลงที่ร่างของหลินเมิ้งหยา ทว่าเขากลับได้เห็นใบหน้าเฉยชาและไม่แยแสของนางทั้งที่นางมีอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น แต่เพราะเหตุใดนางจึงมองทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร แต่เขากลับไม่เคยเห็นความกระวนกระวายในนัยน์ตาของนางเลยราวกับว่านางไม่เคยมีความกังวลใจเลย ขาของเขาขยับไปตามรถม้าที่กำลังตกหลุม จนกระทั่งไปกระแทกเข้ากับชายเสื้อของหลินเมิ้งหยา ทว่านางกลับทำเป็นไม่รู้สึกอะไรและหดตัวอีกครั้งเหตุใดวันนี้บรรยากาศภายในรถม้าจึงน่าอดสูเช
