วนโค้งดั่งหญิงสาวโตเต็มวัยเรียบร้อยแล้ว
ท่าทางกระสับกระส่ายระคนเขินอายภายใต้แสงไฟสลัว ล้วนเป็นดั่งเปลวไฟที่เข้ามาจุดชนวนอารมณ์ของหลงเทียนอวี้ให้โหมกระหน่ำ
“ได้ยินหรือไม่ หลับตาเดี๋ยวนี้!”
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าเสื้อผ้าเปียกๆ เหล่านี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก
แม้จะมีม่านกั้น แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังรู้สึกไม่สะดวกใจอยู่ดี
แต่ใครจะรู้เล่าว่าเสียงนี้กลับทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของหลงเทียนอวี้ขาดสะบั้น
เขาหลับตาลงอย่างเชื่อฟัง แต่ในขณะเดียวกันประสาทการได้ยินกลับว่องไวมากยิ่งขึ้น
หลินเมิ้งหยาที่ไม่ได้คิดอะไรมากรีบร้อนเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกหลังม่านกั้น
หลงเทียนอวี้ได้ยินเพียงเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกัน
สมองพลันหวนนึกถึงค่ำคืนวันส่งมอบตัวเจ้าสาวและใบหน้างดงามของหลินเมิ้งหยา
เสียงเสียดสีที่ดังขึ้นส่งความรู้สึกประหนึ่งแมลงตัวเล็กที่ค่อยๆ แทะเล็มสติสัมปชัญญะของเขาช้าๆ จนกระทั่งพาเขาไปถึงจุดระเบิด
ในที่สุดความทรมานอันแสนหวานก็จบลง เมื่อหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว สติอารมณ์พลางหยุดลงชั่วคราว
หลินเมิ้งหยาเดินออกมาจากม่านกั้น นางอยากเข้าไปเล่าประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาหมาดๆ ให้เขาได้ฟัง
ยังไม่ทันที่เสียงจะถูกส่งออกไป ด้านนอกหน้าต่างกลับมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
คุณพระ ที่บ้านสกุลหลินแห่งนี้มีห้องแอบฟัง1ด้วยหรือ
ยังไม่ทันจะได้คิดอะไร หลินเมิ้งหยารีบเข้าไปจับมือหลงเทียนอวี้
นอนลงบนเตียง จ
