“ฮูหยิน คุณหนูรองเจ้าคะ ท่านอ๋องอวี้และคุณหนูใหญ่มาถึงหน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ”
ว่าอย่างไรนะ? หลินเมิ้งหวู่สบตากับซ่างกวนฉิง คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องอวี้เองก็กลับมาด้วยเช่นกัน
หากเป็นไปตามท้องเรื่อง การถูกหลอกให้แต่งงานกับหญิงสาวโง่เขลาก็นับว่ามากเพียงพอจะทำให้หลงเทียนอวี้โกรธ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตามหลินเมิ้งหยากลับมาที่บ้านสกุลหลินด้วย
ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
“เร็วเข้า รีบออกไปต้อนรับ” ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่รีบร้อนออกไปต้อนรับขับสู้ ใช่ว่าพวกนางจะไม่รู้จักอารมณ์ของหลงเทียนอวี้เสียเมื่อไร
อันที่จริงต้องกล่าวว่าไม่มีใครไม่รู้จักสภาวะทางอารมณ์ของเขา
หากพวกนางทำให้ท่านอ๋องผู้นี้ไม่พอใจแล้วละก็ แม้แต่ฮองเฮาเองก็คงไม่อาจปกป้องพวกนางได้
หลินเมิ้งหวู่กลับดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง นับตั้งแต่ตอนที่นางอายุได้หกขวบ นางเคยเข้าไปในพระราชวังและได้พบกับองค์ชายลำดับที่สามพระองค์นี้ จากนั้นนางก็ตกหลุมรักเขามาโดยตลอด
ตอนที่ได้รู้ว่าฮองเฮาเลือกนังโง่หลินเมิ้งหยาให้ไปเป็นพระชายาของท่านอ๋องอวี้ หลินเมิ้งหวู่อิจฉาตาร้อนจนแทบจะสิ้นสติ
ท่านอ๋องอวี้ผู้สง่างามเหมาะสมกับหลินเมิ้งหวู่ผู้นี้ผู้เดียวเท่านั้น!
“วางเกี้ยว!” ผู้ที่เดินตามอยู่ข้างเกี้ยวคือพ่อบ้านใหญ่แห่งตำหนักอวี้ การที่ให้บ่าวรับใช้ผู้นี้มาปรนนิบัตินั่นหมายความว่าท่านอ๋องอวี้เล็งเห็นถึงความสำคัญของพระชายาเป็นอย่างมาก
เหล่าข้าทาสบริวารของบ้าน
