“อืม เป็นเด็กดีจริงๆ ลุกขึ้นเถิด”
น้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะไม่ทรงพลังมาก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำเสียงไร้ซึ่งความจริงใจประหนึ่งคำสุภาษิตที่ว่าหน้าเนื้อใจเสือของฮองเฮาแล้วกลับดูจริงใจกว่ามาก
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงซึ่งกำลังนั่งอยู่ทางด้านหน้า ทว่านางกลับตะลึงงันไปเล็กน้อย
รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของหลงเทียนอวี้จะต้องได้รับมาจากหมู่เฟยไม่ผิดแน่
เมื่อใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบประดับอยู่บนร่างกายของหลงเทียนอวี้ทำให้เขาดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่เมื่อมาอยู่บนตัวของพระสนมเต๋อเฟยแล้วกลับยิ่งงดงามจนน่าตื่นตะลึง
ปกเสื้อสีขาวสนิททอลายก้อนเมฆสีฟ้าอ่อน เส้นผมดำเงาถูกเกล้าขึ้นเป็นทรงก้อนเมฆอย่างมิได้ตั้งใจเท่าไรนัก ด้านบนปักไว้ด้วยปิ่นปักผมลายดอกฝูหรงเท่านั้น
แม้จะก้าวเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ทว่าใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยกลับยังดูอ่อนเยาว์ แต่ถึงกระนั้นก็ยังอบอวลไปด้วยเสน่ห์ของหญิงวัยกลางคน
ทว่า ขนคิ้วซึ่งกำลังขมวดเข้าหากันเล็กน้อยนั้นกลับทำให้ผู้อื่นรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก
พระสนมเต๋อเฟยคงเป็นห่วงองค์ชายของพระองค์มาก
มิเช่นนั้นดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำคู่นั้นคงไม่จับจ้องมองไปทางหลงเทียนอวี้ตลอดเวลา อีกทั้งนัยน์ตายังแฝงไว้ซึ่งความเศร้าโศก
“ฮองเฮาเหนียงเหนียงเพคะ ดูท่าแล้วพระสนมเต๋อเฟยคงมิรู้สึกพึงใจต่อลูกสะใภ้คนนี้เสียเท่าไรนะเพคะ”
เสียงยั่วยุดังขึ้นที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้เลิกค
