ะค่ะ”
ฮองเฮาต้องการเพียงทำลายชื่อเสียงและกำจัดหลินเมิ้งหยาทิ้งเสีย
ในเมื่อหมากตัวนี้ใช้การไม่ได้แล้ว ถ้าเช่นนั้นการกำจัดนางจึงเป็นเรื่องที่ควรทำเมื่อสบโอกาส
หากดูจากอุปนิสัยของอ๋องอวี้แล้ว แม้ผู้หญิงคนหนึ่งจะถูกฆ่าตายต่อหน้า เขากลับไม่เคยคิดจะสนใจ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอ๋องอวี้จะออกปากแก้ตัวแทนหลินเมิ้งหยาต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้
“ดี ดี ในเมื่ออวี้เอ๋อร์พึงใจในเมิ้งหยา เปิ่นกงเองก็สบายใจ เต๋อเฟย อวี้เอ๋อร์ช่างกตัญญูรู้คุณ ลูกสะใภ้เองก็ฉลาดเฉลียว ถ้าเช่นนั้นเจ้าย้ายไปอยู่ที่พระตำหนักอวี้เพื่อความสุขสำราญใจเถิด”
ฮองเฮารับสั่งเรื่องเดิมอีกครั้ง ทว่าน้ำเสียงในครานี้มิใช่การปรึกษาแต่อย่างใด
สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวแฝงไว้ซึ่งการข่มขู่ ฮองเฮายกแก้วชาของตนเองขึ้นแล้วจิบลงไปหนึ่งอึก
พระสนมเต๋อเฟยชะงักงัน ทว่านางรู้ดีว่าหากยังดึงดันปฏิเสธอีกละก็ เกรงว่าเด็กบริสุทธิ์ทั้งสองคนตรงหน้าคงมิวายถูกจองล้างจองผลาญอย่างแน่นอน นางจึงลอบถอนหายใจแล้วลุกขึ้นถวายคำนับ
“เพคะ หม่อมฉันขอน้อมรับพระบัญชา”
ในที่สุดก็ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ อีกทั้งยังไล่หนามยอกอกออกไปได้ อารมณ์ของฮองเฮาในเวลานี้จึงดีขึ้นมาก
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปรับพระสนมเต๋อเฟยที่ตำหนักจิ่นซิ่วแล้วออกจากวังเถิด ฮ่องเต้ยังทรงประชวร พวกเจ้าไม่ต้องเข้าไปถวายคำนับหรอก แยกย้ายกันไปเถิด”
“เพคะ ขอน้อมรับพระบัญชาฮองเฮา”
หลินเมิ้งหยาถวายความเคารพอีกครั้ง จากนั้นลุกขึ
