“พ่อบ้านเฉิน เหตุใดจึงกินไม่ได้เล่า? นี่เป็นพุทราที่น้องหลินเมิ้งหวู่มอบให้ข้าก่อนจะส่งมอบตัว นางกำชับมาเองว่าหากข้ากับท่านอ๋องอวี้ได้กินเข้าไปแล้วจะมีทายาทโดยเร็วนะ!”
หลินเมิ้งหยาเสแสร้งส่งเสียงไร้เดียงสา ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงคนโง่ในสายตาผู้อื่น ไม่ว่าจะพูดอะไรก็คงไม่น่าสงสัย
ประโยคนี้ล้วนเป็นคำพูดของหลินเมิ้งหวู่ เพียงแต่…นางเติมคำว่าท่านอ๋องอวี้เข้าไปเท่านั้น
แผ่นหลังของพ่อบ้านเฉินเปียกชื้น ตอนนี้หากท่านอ๋องอวี้เกิดสงสัยขึ้นมาแล้วละก็ นั่นเท่ากับว่าคำพูดของหลินเมิ้งหยาเมื่อครู่เผยให้เห็นว่ามีคนใส่ยาพิษลงในพุทราและวางแผนร้ายลอบสังหารองค์ชาย!
เพราะความตื่นตระหนก ดังนั้นพ่อบ้านจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเช่นเดียวกับหลินเมิ้งหยา “พุทราผลนี้ไม่สดแล้ว ท่านอ๋องเป็นผู้สูงศักดิ์ ดังนั้นจึงไม่มีทางชอบพุทราของพวกเราหรอก”
“โอ้…” หลินเมิ้งหยาจึงดึงมือซึ่งกำลังกำพุทราเอาออกจากปากท่านอ๋องอวี้ ก่อนจะพลิกไปมา
เมื่อเห็นสายตาประหนึ่งเห็นด้วยกับคำพูดของตนของหลินเมิ้งหยา พ่อบ้านเฉินจึงลอบถอนหายใจ
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ผ่อนลมหายใจจนหมดปอด เสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้นมาอีกครั้ง “เพราะแบบนี้เมื่อครู่พอข้ากินเข้าไปก็เลยปวดท้องซินะ แถมยังอ้วกออกมาเป็นของสีดำๆ อีกต่างหาก!”
ขณะที่พูด นางจึงกระตุกแขนเสื้อข้างที่เช็ดเลือดออกมาให้ทุกคนได้เห็น ก่อนจะส่งเสียงไร้เดียงสาอีกครั้ง “ดูสิ! ข้าก็หลงคิดว่าตัวเองไม่สบา
