ขณะที่ซูชิงเกอกำลังพยายามครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ภาพความทรงจำที่เธอไม่รู้จักกลับปรากฏขึ้นในสมองราวกับฉากในละครก็มิปาน
ที่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยที่เธอคุ้นเคย ไม่ใช่ต่างประเทศและไม่มีแม้แต่ช่วงเวลาทับซ้อนกันกับประเทศในปัจจุบันของเธอ
เธอ…ไม่ใช่ซูชิงเกอ แต่กลับเป็นบุตรสาวของเจิ้นหนานโหว1 แห่งเมืองจิ้น…หลินเมิ้งหยา
ตัวตนของนางเป็นที่รู้จัก นางควรจะเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของคนทุกหมู่เหล่า ทว่าสิ่งที่ทำให้ไม่เป็นเช่นนั้นก็คือ คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลินผู้นี้เป็นหญิงสาวสติฟั่นเฟือน
ทว่าหญิงสาวสติฟั่นเฟือนผู้นี้กลับได้รับการอภิเษกสมรสพระราชทานกับองค์ชายรัชทายาทลำดับที่สามนามว่าท่านอ๋องหยู๋
อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันอภิเษกสมรสและส่งตัวนางเข้าพระตำหนักของท่านอ๋องหยู๋
ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงถูกกำไว้ในมือ ด้านบนตัวผ้าปักดิ้นทองลายเป็ดแมนดารินด้วยความประณีตและสวยงาม ซึ่งเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในเครื่องจักรอุตสาหกรรมของโลกยุคปัจจุบัน ความสง่างามเช่นนี้เผยให้เห็นถึงฐานะอันสูงส่งของราชวงศ์
ไม่รู้ว่าเธอดวงดีหรือดวงตกกันแน่
ชีวิตของเธอจบลงในห้องทดลอง แต่กลับเกิดใหม่ในเกี้ยวเจ้าสาว
เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงไปอย่างแผ่วเบา มือยกขึ้นลูบไล้ขนคิ้ว อยู่ๆ สมองของเธอพลันปรากฏภาพภาพหนึ่ง
มันคือภาพก่อนที่หลินเมิ้งหยาจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว น้องสาวต่างมารดานามว่าหลินเมิ้งหวู่มอบพุทราสดให้กับนาง พร้อมทั้งอวยพรขอให้พี่สาวต่างมารดาผู้นี้มีทายาทสื
