อันหลินเริ่มรู้สึกหลงรักความรู้สึกอวดรวยแบบนี้แล้ว นอกจากจะรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองเพื่อการนี้แล้ว ก็นำมาอวดไม่ใช่หรือไง
หลังเขาอวดรวยจนสาแก่ใจแล้วก็ผ่อนคลายไปทั้งร่างกาย สบายใจ เก็บผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองอย่างพึงพอใจ
ทุกคนรู้สึกเพียงว่าแสงทองที่สว่างไสวหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกตาลายยังคงไม่หายไป และไม่รู้ว่าดวงตาได้รับผลกระทบหรือจิตใจกันแน่
หลี่ว์ต้งปินพึมพำว่า “เมื่อครู่ข้าลืมนับไปเลยว่ามีกี่ก้อนกันแน่นะ”
ฉินเซิ่งขมวดคิ้ว “เหมือนว่าจะสี่สิบก้อนกระมัง”
“สิบสี่คือสิบสี่ สี่สิบคือสี่สิบ…” หลิวฉู่ฉู่เริ่มพึมพำอย่างไม่มีสติแล้ว
ความแตกต่างระหว่างคนกับคนมันน่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ
มีอาก้มหน้าลงอย่างละอายใจ ก่อนหน้านี้ถูกอันหลินรังเกียจว่าจนเสมอมา นางยังรู้สึกว่าไม่พอใจอยู่นิดหน่อย ตอนนี้…
ยอมทั้งกายและใจ! แม้แต่ยาเซียนยังไม่ยอมด้วยซ้ำ ยอมเศรษฐีอันนี่แหละ!
“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้หลอกพวกเจ้า เป้าหมายของข้าเป็นการรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองหนึ่งร้อยก้อนจริงๆ ต่อไปหากพวกเจ้าเจอผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองอีก สามารถมาแลกเปลี่ยนกับข้าได้ ข้าถึงขั้นว่ารับซื้อในราคาสูงด้วย” อันหลินเอ่ยยิ้มๆ
หลี่ว์ต้งปินพยักหน้า เขา
